یادتونه گفتم «من هم دفاع خواهم کرد»؟ خب من دفاع کردم:) کارم خوب بود و داورها راضی بودند خداروشکر. ولی این متنم نه حول درس و مشق، که پیرامون تویه.
میخوام از تو بنویسم. تویی که حسابی محتاط و عاقلی. تویی که گاهی خیلی شیطون میشی:) دوست دارم. این احساس چقدر اروم و لطیف شکل گرفت بین ما. بدون هیجان و عجله. کاملا اروم. میدونی، تو خیلی زیبا و دوس‌داشتنی هستی. بزار یادم بیارم اون لحظه‌هایی رو که ی احساسی داشت تو قلب‌های ما جوونه میزد و رشد می‌کرد.
تو بهم گفتی عزیزم و فورا عذر خواستی و خندیدی. میدونستی که جنس ی رابطه برای من مهمه. تا وقتی کلمه‌ی عشق و دوس داشتن صریح و شفاف بین ما به زبون نیومده، ما فقط دو دوستیم. ولی من لذت بردم از شنیدن این کلمه از تو.
خواستی آب بخری و گفتی چیز دیگه‌ای لازم نیست؟ و من گفتم تو یخچال آزمایشگاه چی داریم؟ و تو خندیدی و گفتی دو سه تا کیک فقط و رفتی و کلی خرید کردی.
گلای یاس رو دیدی و گفتی دستتو بیار، میچیدی و میذاشتی تو دستم، ی وقتایی نوک انگشتاتو کف دستم حس میکردم و لذت بخش بود برام.
تو گفتی عینکم کثیف شده، دستمال عینک داری؟ و من گفتم اره میذارین من براتون تمیز کنم؟ و چقدر احساس قشنگی بود.
تو گفتی «آهای آهای آهای، ننه، من گشنمه.» گفتی بیا با هم کلیپشو ببینیم، دیدی دزد عروسک‌ها رو؟ و من که تو کودکی‌م بارها دیده بودمش با ذوق و شوق کنار تو تماشا کردم و لذت بردم از دیدنش. مخصوصا اون جایی که تو دستاتو متناسب با ریتم تکون میدادی و لبخند میزدی، خیلی برام لذت‌بخش بود:) چقد تو شیطونی آخه:)
گفتی امروز با هم ناهار میریم بیرون به مناسبت شیرینی فارغ‌التحصیلیت و رفتیم کباب خوردیم. عجب خوشمزه بود. چقدر حس خوبی بود وقتی ازت میپرسیدم دوغ میخورین و با لبخند میگفتی آره و من هر بار که برات دوغ میریختم غرق لذت میشدم.
یادم رفته بود قرار بود برات کتاب کودک بخونم و تو گفتی کتابتو بیار بخون برام و تو رانندگی میکردی و من برات کتاب میخوندم. کتاب «تو بینظیری». چقدر خوشت اومد و دوسش داشتی. منم خودکارمو از کیفم دراوردم و اولش نوشتم «تقدیم به تویی که بینظیری»:)
من دوست دارم عزیزم و خوشبختی‌ت رو میخوام، حال خوبت رو میخوام، ارامشت رو میخوام، خنده‌های قشنگتو میخوام، هر کجا که باشی، کنار هر کسی که باشی. دوس دارم ادامه زندگیمو کنار تو باشم ولی میترسم. از خودم میترسم. از تو میترسم اگه کنار من خوشحال نباشی. از خدا کمک خواستم. همه چی رو سپردم به خودش. که من علم و آگاهی‌م بسیار بسیار محدوده.
خداوند مهربان درهای علم و رحمتت را بر ما بگشا. سپاس‌گزارم مهربانم.
