چقدر سکوت شب‌ها لذت‌بخش و دوس داشتنی‌ست. صدای این بخاری هم بسیار آرامش‌بخش است. امشب آهنگی از تام آدامز را بارها گوش کردم. برای دوتا از دوستانم هم فرستادم. خواستم ویدیواش را در یوتیوب ببینم اما خیلی نت کند بود بی‌خیالش شدم. نور کمرنگی از شیشه بالای در درون این اتاق تاریک افتاده. نور لامپی‌ست که در راهرو روشن است. چشم‌هایم بی‌رمق و نفس‌هایم عمیقند اما دلم نمیخواهد بخوابم. هرازگاهی دانه شن ریزی از لوله بخاری قل میخورد پایین. امشب دلم خیلی میخواست با کسی حرف بزنم. با یک رفیق. دوستی که مرا می‌شناسد. واکنشی نشان ندادند. همان دوستانم که برایشان آهنگ فرستادم. شما هم اینطوری میشوید؟ اینکه دلتان بخواهد با کسی حرف بزنید. اینجا خوب است. آدم حرف‌هایش را می‌زند. حس شنیده شدن حس خوبی‌ست. چرا دلمان میخواهد حرف بزنیم؟ حرف‌های ما که همیشه خوب نیست. یک وقت‌هایی همش ناله و اعتراض و ناامیدی است. دلگرفتگی است. چرا ما اینقدر نیازمندیم. چرا برای خود کافی نیستیم؟ چرا دنبال پناه میگردیم؟ همه اینطور نیستند البته. دخترها و پسرهای سی و چند ساله‌ای را می‌شناسم که سال‌هاست تنها زندگی می‌کنند و میگویند از تنهایی دلگیر نیستند. من هم سی و چند ساله شوم حسم این است؟ از تنهایی رنج نمیکشم؟ نمی‌دانم. این همان آهنگی‌ست که گفتم.
Listen to Travel Where The Moon Pulls by [ Tom Adams ] on #SoundCloud
https://soundcloud.com/oceantemple/travel-where-the-moon-pulls
