از سه سال پیش تا به اکنون که تخصصی‌تر رشته تحصیلی‌ام را دنبال کرده‌ام، تغییرات بسیاری در من رخ داده که حتما در وقتی مناسبتر احتمالا پس از فارغ‌التحصیلی درباره‌اش خواهم نوشت. آنچه اکنون میخواهم درباره‌اش صحبت کنم بحث واقعیت و انتخاب‌های مبتنی بر آن است. در حال حاضر رشته‌ام را دوست دارم و به قطع میخواهم کاری مرتبط با آن داشته باشم. نمیخواهم درس‌هایی که خوانده‌ام بیهوده باشد. میخواهم از آن کسب درامد کنم. پیش از اینها فکر میکردم خیلی طبیعی‌ست اگر درسی که خوانده‌ایم با کاری که به آن مشغولیم همراستا نباشند و به هم ربطی نداشته باشند، اما الان متوجه نادرستی آن شده‌ام. البته که شرایط خاص و متفاوت را مستثنی میدانم. به قول دکتر هلاکویی کسی که درس و کارش غیرمرتبط است مثل کسی‌ست که زمان زیادی صرف واکس زدن کفشهایش کرده اما نمیخواهد بیرون برود! این مثال را در پاسخ به کسی که لیسانس و ارشد معماری داشت و به کشوری دیگر مهاجرت کرده و رستوران زده بود، میگفت!
اخیرا به شناخت دقیقتری از خود رسیده‌ام. انگار اصلا در این دنیا زندگی نمیکردم. دنیای درونی و ذهنی من انگار به هر چیزی اولویت داشت. انگار نمیخواستم ببینم و بپذیرم. تخیل و احساساتم قوی بود. آدمی دیدم با چهره‌ای زیبا و صدایی دلنشین و سال‌ها در ذهنم با او درگیر بودم. به گمانم عشق بود اما نبود. عشق از جنس شناخت و آگاهیست اما من او را نمیشناختم. آنچه میشناختم ذهنیات خودم بود که تا مدت‌ها فرقش را با واقعیت نمیفهمیدم. انگار اصلا در این دنیا نبودم. پایم روی زمین نبود. دوقطبی بودم و این را به حساب خاص بودنم میگذاشتم! و فکر میکردم چیزی بیشتر از بقیه در من است در حالی که یک بیماری بود. میخواستم رشته‌ام را عوض کنم و فلسفه بخوانم. کسی را در تهران در رشته فلسفه پیدا کردم تا با اساتید خود درباره این تغییر رشته مشورت کند و تا جایی که ممکن است برایم عناوین کتابهایی که باید بخوانم را فراهم کند و جالب است همه اینها را به حساب متفاوت بودنم میگذاشتم. البته منکر علاقه‌ی آن زمان‌هایم به فلسفه نمیشوم اما با این کار انگار چهار سال درس خواندنم در رشته فعلی را نادیده میگرفتم. شاید به دلیل قوی بودن همین دنیای ذهنی و خیالی بود که به شعر و داستان هم علاقه داشتم. الان اما هیچ چیز جز واقعیت و حقیقت، آنچه که میتوان دید و مورد تحقیق و بررسی و آزمایش قرار داد، مرا راضی نمیکند. آنچه که نامش علم است. آبی که در دمای صد درجه میجوشد، تا وقتی آب است در دمای صد درجه میجوشد. استواری علم برایم جذاب است و با کمکش دارم کم کم به زمین نزدیک میشوم. دارم کم کم میفهمم که برای ادامه زندگی به کار و پول نیاز دارم. به افکتیو کامیونیکیشن یا همان روابط موثر نیاز دارم. دیگر گوشه‌نشینی و در خود بودن و غرق دنیای ذهنی و خیالی بودن کاری از پیش نمیبرد. باید با هوشیاری تمام، آینده‌ام را بسازم. در اینباره باز هم خواهم نوشت.
