یک ربع پیش آمدم پستی بنویسم که چشمهایم سنگین شد، پاکش کردم. الان خواب از سرم پریده است. بدخواب شده‌ام این روزها. تا سحر بین خواب و بیداری‌ام. سحری را که میخورم، میخوابم تا ده صبح. چشمهایم را باز میکنم اما انگیزه‌ی بلند شدن ندارم. کارهایی دارم اما که باید انجام دهم. گاهی که حوصله دارم پادکستی از برنامه رازها و نیازهای دکتر هلاکویی را میشنوم. فهمیده‌ام که بای پولار هستم. کسی که بین حالات افسردگی و شیدایی در نوسان است. چندماهی هست که کمتر اینگونه‌ام. دلم میخواهد خود را بیشتر بشناسم. حتما وقت میگذارم برایش. دلم میخواهد درسم تمام شود، کاری را شروع کنم. ارتباطم با آدم‌ها بیشتر شود. دوست پیدا کنم. خیلی تنها شده‌ام. نمیتوانم هر کسی را بپذیرم. سختگیر شده‌ام. طی یک سال گذشته با سه نفر قطع رابطه کردم و طی دوسال گذشته با هفت نفر. جدایی‌ام کاملا ساکت و آرام بود. بدون هیچ درگیری‌ای. تنها برای یک نفرشان توضیح دادم چرا قطع رابطه میکنم و دلم برای آن یک نفر گاهی خیلی تنگ میشود. دقیق بخواهم بگویم چون نمیتوانستم رابطه‌ای با او داشته باشم و این رابطه به سختی نامش رابطه بود، پس تمامش کردم. راستی مبتلا به پرفکشنیزم یا همان کمال‌گرایی هم هستم. این را از سخنان دکتر فهمیدم و فکر میکنم دلیل یکی از قطع رابطه‌هایم این بیماری است. وسواس هم دارم. در کارم ارقام جدول قیاسی را یک بار با چهار رقم اعشار و بار دیگر با دو رقم اعشار حساب کردم و طول کشید تا تصمیم بگیرم کدام داده‌‌ها بهترند. ساعت تکراری هم زیاد میبینم. دوست دارم امیدوار باشم کسی در جایی به یاد من است و به من فکر میکند:) یحتمل از مشکلات عدیده‌ی روانیم بیخبر است:) باید بیشتر به سلامت روانیم اهمیت بدهم. حتما برایش وقت میگذارم.
