دیشب پالتومو پوشیدم و ساعت ها تو محوطه خوابگاه راه رفتم. بغض کردم. گریه کردم. حرف زدم با خودم. با تو. بلند بلند آ واز خوندم. اونقدر خوندم که گلوم درد گرفت. از کی حرف زدم؟ با کی حرف زدم؟ از خودم. با خودم. با کسی که نمیدونم کیه. مهم نیست کیه. باز فک کردم به اینکه من کی هستم؟ به اینکه چرا اینقدر پیچیده م. اینکه چرا ی مدته بی وقفه دارم به تو فک میکنم و هیچ لذتی، هیچ پیشرفتی، هیچ حال خوبی در بودن تو کنار خودم نمیبینم. به این فک کردم که من میتونم تنها زندگی کنم. مشکلی ندارم با خودم یا بهتره بگم مشکلاتی که با خودم دارم رو میشناسم. چقدر آگاهی خوبه.
آشنایی و رویارویی با خودم از سخت ترین و شگفت انگیز ترین اتفاقات زندگی من بوده. در واقع همه ی زندگی من بوده. شناخت خودم. شناخت ذهنم. شناخت احساسات و هیجاناتم. شناخت فریب ها و بازی های ذهنم. تموم نشدم هنوز. باید اونقدر زندگی کنم و تو شرایط و موقعیت های مختلف قرار بگیرم، اونقدر با آدمای مختلف سر و کله بزنم که لایه های تو در توی ذهنم رو کشف کنم. باید؟ دارم کتاب شفای زندگی لوییز هی رو میخونم. معتقده که از زیانبار ترین واژه هاست این «باید». بهتره رها کنم خودمو. میدونی یک بار می ارزید سرمو از لاک خودم بیرون بیارم و به کسی غیر خودم نگاه کنم. کار من شده بود نگاه کردن به تو. چقدر قشنگ بودی تو. چقدر آگاه بودی تو. زمان گذشت و فهمیدم من به تو نگاه نمیکردم. باز به خودم نگاه میکردم. به ذهن خیال پرداز و تصویر ساز خودم. این شاید تاثیر گذارترین رویارویی من با ذهنم بود. دیر به دیر میبینم همچین آدمایی رو. سخته واسم از غیر خودم حرف بزنم. آره دیشب به این فک کردم که نگاه کردن به بقیه اساسا بی فایده ست. تو بستر همین متن بخونید این جمله رو. درگیر بقیه شدن پوچه. غیر اتلاف وقت و انرژی هیچی توش نیس.
به اینم فک کردم که دیگه نمیشه رو کمک مالی خانواده حساب کرد. باید راه های پول درآوردنو پیدا کنم. باید مستقل شم کم کم. آره لوییز هی معتقد بود که از زیانبارترین واژه هاست این «باید». نشسته م تو کتابخونه و دارم این چرتا رو تایپ میکنم. به هم ریخته ست. چون ذهنم به هم ریخته ست یکم. کنارم ی پنجره ست. با شیشه ی لک. دوس دارم ی وقتایی به جای نگاه کردن به دیوارهای آجری، به حرکت نرم شاخه های درخت، به آدما، به نور و به سایه ها، نگاه کنم به لک های روی شیشه. به گرد و غباری که احتمالا توی حافظه ی دور یا نزدیکشون رد قطره های بارون رو میشه پیدا کرد. این درد شونه و کمر من از حمل هر روزه ی این لپ تاپ سنگینه. به الهام میگفتم مدرکمون بگیریم پولی ازش درمیاد بتونیم ی دکتر بریم؟ میخندید. عادت کردم به هندزفری مدام تو گوشام. انگار این لپ تاپه دو تا شارژر داره یکی مستقیم به برق و یکی مستقیم به گوشای من. آهنگی که اخیرا ازش لذت بردم رو براتون پست میکنم. اثری از شوکت علی اکبروا (به نقل از ترجمه ویکیپدیا فارسی از Şövket Elekberova) خواننده اهل باکو آذربایجان هستش. حس میکنم این موسیقی پایانی ی فیلم هم بود. با صدای کس دیگری احتمالا.
https://soundcloud.com/ehsanmoh/azeri-lullaby-sovket-elekberova
