من دختری بیست و پنج ساله اهل خراسان هستم. تا به حال تهران را ندیده بودم. برای ملاقات با استادی، سه شنبه ساعت چهار عصر سوار اتوبوس شدم و چهارشنبه صبح ساعت هفت به پایانه جنوب تهران رسیدم. خدا بیامرزد پدر اینترنت را. خطوط مترو به دانشگاه را قبلا درآورده بودم و مسیرها و ایستگاه‌ها را روی کاغذی کشیده بودم. اول با خط یک باید به میدان محمدیه میرفتم و با خط هفت پس از طی کردن ایستگاه‌های مهدیه، هلال‌احمر، بریانک، کمیل، رودکی، شهید نواب صفوی در نهایت به دانشگاه تربیت مدرس می‌رسیدم. در مترو دخترانی از درس و مشق با هم صحبت میکردند و چون با من در ایستگاه پیاده شدند حتم دادم که از دانشجویان تربیت مدرسند. دنبالشان راه افتادم. پس از گذشتن از کوچه‌پس‌کوچه‌هایی وارد دانشگاه شدیم. از آنجا با خیال راحت از دخترکان جلو زدم تا دانشکده مهندسی برق و کامپیوتر را پیدا کنم. تا از دور دیدمش خیالم راحت شد. بوفه‌ای در همان نزدیکی بود. کنارش چندتایی میز و صندلی چیده بودند. پشت میزی نشستم و صبحانه‌ام یعنی همان ماستی که دیروز صبح مادرم چکانده بود را از کیفم درآوردم و در آن خنکی دلچسب خوردم. سمت چپم بردی بود که در آن از اتفاقات اخیر پیرامون سقوط هواپیما، با خطی درشت از وقاحت و دروغ نوشته بودند. صبحانه‌ام که تمام شد رفتم داخل دانشکده. اولین چیزی که دیدم اسامی اعضای هیئت علمی دانشگاه بر دیوار بود. هر چه گشتم اسم استاد مذکور را در آن ندیدم. گفتم لابد حواسم نیست. رفتم و در راهروها گشتم. آزمایشگاه تین فیلم یا همان لایه نازک خودمان، کلین روم یا همان اتاق تمیز و کلی آزمایشگاه و جاهای دیگر که نامشان خاطرم نیست. چقدر بوی علم و تکنولوژی و امکانات از آن راهروهای تنگ و تقریبا تاریک به مشامم رسید. حسرتی خوردم و ناگهان پسری را دیدم که یحتمل میرفت تا در یکی از این آزمایشگاه‌ها پناه بگیرد. پرسیدم ببخشید دفتر دکتر فلان کجاست؟ نمیدانمی گفت و به سوراخی در آن راهروی تنگ مذکور خزید. تعجب کردم که نمیدانست دفترش کجاست! برگشتم سمت در خروجی که دیدم آرم دانشگاه تهران کنار دستگیره در چاپ شده و بعد که دقیقتر نگاه کردم علایم بیشتری از دانشگاه تهران بر در و دیوار دیدم. آنجا دانشگاه تهران بود:) به همین راحتی من وارد یکی از دانشگاه‌های محبوب و برجسته‌ی کشورمان شده بودم. خندیدم و راهی که آمده بودم را برگشتم. از کوچه‌ها به سمت خیابان که رفتم سردر دانشگاه تربیت مدرس را دیدم. با خوشحالی از پل عابر پیاده، خیابان‌های شلوغ را زیر پا گذاشتم و وارد دانشگاه شدم. تعجب میکردم از راحتی ورود به دانشگاه‌ها. در دانشگاه ما که نگهبانان غیوری را بر در نهاده اند (!) که کارت دانشجویی تک‌تک دانشجویان را چک میکنند و اگر دانشجو باشند و کارتشان را یادشان رفته باشد یا ظاهر و حجابشان با موازین عظیم‌الشان اسلام نخواند آنها را ارجاع میدهند به واحد ساختمان کناری تا تصمیمات لازم را در مورد شخص خاطی‌شان اتخاذ کنند! خلاصه وارد دانشگاه تربیت مدرس شدم و بعد کلی گشتن حدود ساعت ده صبح آزمایشگاه استاد مذکور را پیدا کردم. ملاقاتم با ایشان ساعت چهار عصر بود. این دانشگاه هم از لحاظ امکانات پیش دانشگاه تهران کم نمی‌آورد. تقریبا ظهر شده بود، گفتم بروم استراحتی بکنم. مسجد دانشگاه را پیدا کردم و کتاب و دفترم را از کیف درآوردم تا حرف‌هایم را آماده کنم. آنجا چرتی زدم و غذایی خوردم و حول‌و‌حوش چهار به نزد استاد گرام رفتم. دانشجویش مرا به طبقه ی دوم برد تا آنجا منتظر بمانم. صدایی از اتاق کناری می‌آمد که بی‌شک صدای استاد بود. قبلا عکس استاد و چندین ویدیو از کلاس‌های درسش را دیده بودم. کارش که گویی با دانشجوی دکترایش تمام شد گفت من با خانمی قرار داشتم. کسی نیامده؟ که پسرک گفت نیم ساعتی هست اینجا هستند. وارد اتاق شدم و سلام و خسته نباشیدی گفتم. به صندلی کنارش اشاره کرد که بنشینم. گرم و صمیمی و آرام سخن گفت و سخن گفتم. آنچه میخواستم حاصل نشد و درخواستم را نپذیرفت. شماره همراه دو تا از دانشجویانش را داد که اگر مشکلی داشتم با آنها تماس بگیرم. تشکر کردم و بیرون آمدم. انگار یک نه بزرگ شنیده بودم. من متعلق به آنجا نبودم. من مال آزمایشگاه کوچکی، آن هم مشترک بین دانشجویان دو استاد بودم. من متعلق به تنها یک سیستم رم سی و دو مشترک بین تمام دانشجویان ارشد و دکترا بودم. من متعلق به محیطی با فقر علم و اخلاق بودم. با تاکید میگویم این دو را. فقر علم و اخلاق. ساعت یک ربع مانده به پنج عصر از آنجا بیرون آمدم و به سمت مترو و در نهایت پایانه جنوب رفتم. سوار اتوبوس ساعت شیش عصر شدم و ساعت یازده امروز به خانه رسیدم. از تهران، من فقط پایانه جنوبش و راه‌های زیر‌زمینی‌اش و خیابان‌های از مترو تا دانشگاه و بخش‌هایی از دانشگاه‌های تهران و تربیت مدرسش را دیدم. آن برج معروف را هم که به گمانم برج میلاد است در حالتی غبارآلود دوباری از دور دیدم.
دو روز دیگر باز مسافرم. به دانشگاه فعلی خود. من هیچ راهی ندارم. تنها یک چیز برایم باقی مانده و آن یک چیز «پذیرفتن» است. باید یک «همینه که هست» با خط درشت بنویسم و بچسبانم جایی که همیشه ببینمش. مهم نیست. این درس هم مهم نیست. دست و پا زدن تا کی و کجا. برمیگردم همان جایی که این دو سال جان کنده‌ام و می نشینم کنار قبر عدالتی که همه‌ی چیزهای خوب را یک جا جمع میکند و فاتحه‌ای می‌خوانم به روان آشفته‌ی همه‌ی اساتید گرامی که با چشم‌هایی پرطمع و مغزهایی خالی چشم دوخته‌اند به دستان دانشجویان بی‌سوادتر از خودشان بلکه مقاله‌ی ژورنالی از دستان ناتوانشان بچکد. بلکه آوازه‌ی نامشان به دست این دانشجویان گمنام جهانگیر شود. بلکه اچ ایندکس و آر جی اسکورشان رقمی صعود کند. بلکه از استادیاری به دانشیاری برسند و کم نیاورند بین اساتید در و همسایه. بلکه به واسطه‌ی نام عاریه‌ای‌شان بهتر بتوانند سر جلسه‌ی دفاعِ دانشجویِ استادِ رقیب و همردیفشان، دانشجو را بکوبند و تا مدتی حالشان خوش باشد از این بازی‌هایِ شیرینِ به نام علم. بماند که همین‌ها آن‌هایی هستند که ساعت نماز درِ اتاق‌هایشان قفل است و حجابشان کامل است و تنها گردی صورت و دست هایشان تا مچ پیداست (اشاره به استاد اینجانب که خانمی بسیار دیندار است!).
نمیدانم. شاید ایراد از من است. شاید باید بگویم خاک بر سر من که نتوانستم در عرض یکی دو دقیقه از بین چهار گزینه، گزینه‌ی صحیح را در پاسخنامه با مداد مشکی نرم، پر کنم. خاک بر سر من که پدرم ارتش رفته و آموزش دیده بود و بی هیچ زخمی از جبهه‌های حق علیه باطل بازگشت و من نه فرزند شهیدی بودم و نه جانبازی. خاک بر سر من که حتی حافظ کتاب آسمانی‌ام هم نبودم بلکه امتیازی شامل حالم شود. خاک بر سر من به هر دلیلی که نتوانستم در محیط علمی‌تر و با اخلاق‌تری درس بخوانم. نمیدانم.
بگذریم. به گمانم عمر این نوشته بیش از یکی دو روز نباشد. این را از تجربه‌ی پست قبلی‌ام میگویم که بدون اینکه بدانم چرا، حذف شد. مهم نیست بگذار حذف شود، تا اوقات عزیزی مکدر نشود. شما هم مرا ببخشید اگر خاطرتان مکدر شد.
