من عمیقا دعا میکنم به درگاه کسی که نمیدانم که در آینده انسانی بزرگوار و شریف و مهربان باشم. بزرگترین خواسته ی من از خود این است. شاید نیاز به درگاه کسی نباشد. شاید آگاهی این لحظه ی من بهترین گواه باشد. نمیخواهم در ارتباط با خود و بقیه آدم ها، آدمی مریض و روان پریش باشم که مدام سیاهی های درونش و تعصب ها و گره ها و ناکامی هایش را میریزد روی بقیه. میریزد روی زیردستش که میتواند هر کسی باشد. مشتری، ارباب رجوع، دانشجو و یا هر کس دیگری. میخواهم آرام آرام باشم. نمی دانم این چطور حاصل میشود. پیش از اینها در پی انسان های بزرگوار میدویدم. مشتاق و تشنه ی همکلامی و همنشینی با آن ها بودم. روابطی که ناکامی هایش شاید بیش از کامروایی اش بود. نمی دانستم آن ها که بودند. هنوز هم نمیدانم. چیزی که به قطع میدانم این است که بزرگترین و بهترین کسی که میتواند به من کمک کند کسی جز خود من نیست. بزرگترین معلم من نیز کسی جز خودم نیست. من جز خود کسی را ندارم. و مدت هاست متوقف کرده ام جستجو را. مدت هاست دریافته ام بیرون از من کسی نیست. کسی که بخواهد از من شخصیتی والا بسازد. نمیدانم. نمیدانم. این را میدانم که این لحظه سرد سردم. بی هیچ حسی نسبت به هر کسی. جز خود کسی را نمیشناسم. نمیخواهم بشناسم. نمیتوانم بشناسم. عاجزم از خود فراتر رفتن. پا را از خود بیرون نهادن. این من بزرگترین رنجی بود که خالق من میتوانست بر من روا دارد. بزرگترین رنج و بدبختی. و نیز بزرگترین هدیه. خالق من؟ نمیدانم از چه سخن میگویم. از آغاز خلقت خود؟ آغاز کجاست؟ همان نقطه ی تاریکی که از آن آمده ام؟ نمیدانم. و من جز ندانسته هایم چیزی نیستم. نمیخواستم اینقدر فلسفی بنویسم. ببخشید. بله میگفتم. میخواهم آرام آرام باشم و اینکه نمیدانم این چطور حاصل میشود. یک راهش یا شاید یک بیراهه اش همان دویدن های بی حاصل بود. راه دیگرش سپردن خود به جریان زندگی ست. بی هیچ تضاد و مقاومتی. مرا ببر به هر کجا که میخواهی، پا به پایت خواهم آمد. تو خسته خواهی شد و مرا در جایی بر زمین خواهی نهاد. در نقطه ی تاریک دیگری که نمیدانم کجاست و من آرام تر از همیشه خواهم بود. آرام تر از همیشه. بگذریم از این حرف ها. ببین این موسیقی چه آغاز باشکوهی دارد. نمیدانم این صدا از کجا به گوش من میرسد. بله و من جز ندانسته هایم چیز دیگری نیستم.
https://soundcloud.com/fredericdoberland/the-freemartin-calf-the-end?in=user-362282551/sets/the-best
نوشته هایم ناقص و ناتمام است میدانم. باز هم خواهم نوشت. این موسیقی هم اثریست از فردریک ابرلند. امیدوارم لذت ببرید.
