
دوست داشتی هوا خنک باشه؟ خنک هم نه، سرد باشه.❄️
بیرون رو میبینی؟ برف شروع کرده به باریدن. هوا از دیشب سرد شده بود و عطر سوز و سرما همه جا رو پر کرده بود. آدم دلش میخواد تو این شهر سرد گوشه های آلمان که بهش میگن مونیخ بشینه یه گوشه با یه بغل گرم ، کنارش دوتا لیوان شکلات داغ و بالش های کوچک، یه پتو و کتاب داستانی که همیشه دوست داری ببینی آخرش چی میشه و صدای من و موهات که همیشه باید عطر داستان رو بخش کنن.☕️?
یه دفعه دلمون قدم زدن میخواد. برف میخواد. برف میاد.
چند دقیقه بعد با پالتوی بلند شیری و کلاه پوشیده از خز و بوت های قهوه رنگت کنار نیم بوت های مشکی و کاپشن گرم من وسط خیابون دلامون دست تو دست هم قدم میزنیم. انگار ثانیه ها نمیره جلو همه چی حتی دونه های برف تو آسمون و روی موهامون دارن ما رو نگاه میکنن. دستم رو دور کمرت حلقه میکنم و طول خیابون رو که هیچ ماشینی ازش رد نمیشه و فقط رد پای ماست پشت سرمون رو طی میکنیم.
حوالیه ظهره و آفتاب پشت ابرهای غمگین گرفتار شده و مجال تابیدن نداره اما بدون اونم ما با هم جامون تو قلب هم خوبه. گرم، راحت...
خوشحال بودم که میدیدم موهامون کنار هم سفید شده. حس خوبیه گذروندن ثانیه ها با تو و اون خنده هات. میخندونمت. وای از اون خنده هات.
آخرای خیابون یه کوچه پیدا میکنیم که توش یه کافه کوچک و گرم لای سنگ های بزرگ خاکستری دیوار از سرمای مونیخ پنهان شده و به نظر میاد کافه و صاحب کافه با عشق هم دارن کل شهر رو گرم میکنن.
باد سردی میوزه و تنت تو بغلم مثل کاج برف گرفته شروع به لرزیدن میکنه. میریم سمت کافه و از پشت پنجره یه نگاه به داخل میندازم. کافه شلوغی نیست. در رو باز میکنیم و بوت های برف گرفتمون رو دم در میتکونیم و وارد میشیم. گرمای شومینه که پایین دیوار کافه هست و با کلی هیزمی که کل کافه رو گرم نگه داشته به صورتامون میخوره و صورتت گل میندازه.?
پالتو هامون رو آویزون میکنیم و روی سومین و دورترین میز به در و پنجره میشینیم. کافه همونجوری که از بیرون به نظر میومد کوچک و گرمه . در چوبی از جنس گردو قرمز رنگ، کنارش پنجره بزرگی که تنها منظره اش دیوار ساختمان بلند رو به رویی است و پشت پنجره مردی یا شاید پیرمردی با پالتو و شال گردنی نشسته انگار سرما برای اون فقط در بیرون نبود. با عینکی گرد مشغول مطالعه روزنامه است و گهگاهی کامی از سیگار خوش بوش میگیره و صدای سوختن سیگار آرامش خاصی به تشویش وجودش میداد و سنگینی فضای کافه رو اضافه میکنه.
کافه دکور ساده داره. چندتا گلدون روی پیشخون و سه تا قاب عکس روی دیوار که تو دلش عکس های قدیمی از یک خانواده خوشحال، مردی خوشتیپ که کنار فورد قدیمی و بانویی زیبا در آغوشش با لبخند ایستاده . روی هر میز یک گلدون کوچیک از گل های قرمز و نارنجی قرار داره و در حین سادگی آرمش خاصی القا میکنه. جذب کافه شدیم. قاب عکس های روی دیوار توجهم رو به خودش جلب کرده. صاحب کافه باید در این عکس باشد. شاید مرد خوشتیپ با کت و شلوار مشکی و کلاه انگلیسی یا..
- مرد خوشتیپیه، نه؟!! همسرمه.
- یعنی...
- همسرم بود.
صدای گرم زنی مسن کل توجه ما رو از کافه به خودش جلب میکنه!
خوشحال میشیم نظراتتون رو راجب بخش اول بشنویم. لطفا اون هارو با ما در میون بذارید :)