ثروتمند بودن همیشه به ماشین چند میلیاردی و لباس برند و خانهی بزرگ نیست…
گاهی یکی تمام داروندارش را میفروشد، سالها زحمت میکشد و بالاخره ماشینی را میخرد که سالها آرزویش را داشته.
اما چند ماه بعد، همان ماشین گوشهی پارکینگ خاک میخورد…
نه دلش میآید باهاش جایی برود، نه پول لوازمش را دارد، نه برای بنزین و روغن و نگهداریاش بودجهای مانده.
میپرسی چرا خریدیش؟
میگوید:
«برای عقدههام… سالها دویدم تا بهش برسم. حالا که رسیدم، دیگه هیچ حسی ندارم.»
این شاید درد خیلی از ما باشد؛
نسلی که برای خیلی چیزها دیر رسید…
نسلی که آنقدر درگیر «داشتن» شد که یادش رفت از داشتههایش لذت ببرد.
اما ثروتمند واقعی کسی نیست که فقط بتواند چیزی را بخرد؛
کسی است که بعد از خریدنش، توانِ زندگی کردن با آن را هم داشته باشد.
خانهای که در آن آرامش داری،
ماشینی که با آن سفر میروی،
پولی که بدون ترس خرج تجربههای خوب میکنی،
و مهمتر از همه، دلی که بلد است از داشتههایش لذت ببرد…
این یعنی ثروت.
از ما گذشت…
شاید چون هیچوقت یاد نگرفتیم لذت داشتههامان را ببریم.
اما کاش نسل بعد، فقط برای اینکه «داشته باشد» زندگی نکند؛
برای اینکه زندگی کند تلاش کند. ❤️