دل نوشته ...

حالم خوب نیست . حوصله ندارم . برا همین ؛ رو آوردم به نوشتن . آخه میگن نوشتن افکار باعث میشه آروم بشی . میخوام امتحانش کنم ...

خب الان توی اتاق نشستم و دارم تایپ میکنم . فکرهایی که از سرم میگذرن خیلی زیادن . فکرهای درهم و برهمی که نمیتونم از هم سواشون کنم . خیره شدم به حروف روی کیبورد و دارم فکر میکنم که چی بنویسم .

اه بازم فکر...

من میخواستم از دست فکرهام خلاص بشم و آروم بشم که یه فکر دیگه هم اضافه شد . عجیبه هرچقدر میخوام به فکرهای مزاحمم که یکم پیش داشتن اذیتم میکردن فکر کنم ، هیچی یادم نمیاد . انگار دارن از ذهنم فاصله میگیرن . یکم پیش من داشتم از فکرام فرار میکردم ولی الان فکرام دارن از من فرار میکنن . مثل یه بچه لجبازی که هر چی میگی برعکسشو انجام میده .

دستام میخوان که بنویسم ولی ذهنم خالیه .

وضعیت الان من ...

آهان الان یادم افتاد که چرا حوصله نداشتم . راستش دیروز یکی از نزدیکانم یه حرفی زد که ناراحت شدم . البته نه از حرفش ، از اخلاقش . آخه من از اون اخلاق متنفرم و دلم میخواست بهش بگم که این اخلاقت بده ؛ ولی نتونستم .

خیلی کلافه ام . از دیروز همش دارم با خودم کلنجار می رم که چجوری بهش بگم ولی هنوز راهی پیدا نکردم . به نظرتون بهترین روش برای انتقاد از یه نفر چیه ؟

آخه میخوام طوری بگم که هم ناراحت نشه و هم اون اخلاق بد رو ترک کنه . اینکه میگم اخلاق ، نه اینکه با یه بار اونو قضاوتش کنم ، نه . تازگی ها این رفتار رو خیلی ازش دیدم . انگار شده جزئی از اخلاقش . یا شاید هم عادته . نمی دونم ؟!

باید باهاش در موردش حرف بزنم . نباید فقط ازش انتقاد کنم . اول باید مفصل باهاش صحبت کنم و بزارم کامل توضیح بده . شاید من دارم اشتباه می کنم . شاید موضوع اونقدری که من فکر می کنم بزرگ نیست . شاید چون من خیلی از اون اخلاق بدم میاد ، خیلی سختگیری می کنم . شاید ...

انگار باید حرفهامو به خودم یادآوری کنم .

همه ما انسان ها در طول زندگی ، بارها و بارها به سادگی آب خوردن در مورد دیگران اظهار نظر کرده و به راحتی قضاوت کرده و حکم می دهیم . باید بدانیم که همه ما ، انسان عادی هستیم و علم غیب نداریم که با خبر از همه کس و همه چیز باشیم .

قضاوت کردن ممنوع !

آخه قبلا یه مقاله در مورد قضاوت نوشته بودم . باید اونو دوباره مرور کنم . اگه خودم بهش عمل نکنم ، فقط میشه شعار ؛ میشه ادعا .

الان که دارم فکر میکنم ، میبینم که این اخلاق فقط یه عادت شده براش . آخه با اینکه خودش هم میدونه این اخلاق خوبی نیست ولی بازم تکرار میکنه . اون میدونه که من از اون اخلاق متنفرم ، پس دلیل اینکه برخلاف میل من عمل میکنه ، از عمد نیست ؛ فقط از روی عادته .

اول حرفام گفتم ذهنم پر از فکر های درهم و برهمه ولی الان درسته بازم همون فکرها توی ذهنم هستن ولی قاطی پاتی نیستن . میتونم از هم سواشون کنم . میتونم فکرهای اشتباه رو کنار بزنم و بهتر تصمیم بگیرم .

انگار درست میگن . نوشتن جواب میده . آروم تر شدم .

به نظرم وقتی افکارمون رو مینویسیم و با چشم و مستقیما باهاشون روبرو میشیم ، میبینیم اون قدری هم که تصور می کردیم افکارمون بزرگ و درست نیستن . انگار چشمامون واقعیت رو همون طوری که هست بهمون نشون میدن و با تخیل و تصور قاطی نمی کنن .

دارم نوشته هامو نگاه میکنم . چشمام بهم میگن :

خیلی پرحرفی کردی . بسه دیگه ...