
دیروز، پریروز، یا شاید هم دو سال پیش یکی از روزهای پاییز که همه جا را برگ های رنگارنگ برداشته بود و زیبایی شاه فصل ها خودنمایی می کرد؛ من در پارکی حوالی جنوب شهر قدم میزدم. هر یک از قدم های آرامم خنجری می شد و در دل برگ ها فرو می رفت و صدای آخ آنها را بلند می ساخت. همین طور که قدم میزدم و آنقدر سرم پایین بود که به سینه ام چسبیده بود؛ به دو نیمکت رسیدم. خواستم روی یکی از آنها بنشینم که یاد حرف مادرم افتادم که تاکید کرد با پالتوی صورتی چرک برنگردم و جایی ننشینم چرا که پالتوی صورتی رنگم کثیف می شد اما به حرفش توجهی نکردم و به لذت نشستن و رویا پردازی فکر کردم پس سر جایم نشستم و در افکار رویایی ام غرق شدم. افکاری که به خاطرات تلخ و شیرین پاییز سال ها پیش بر می گشت…
http://www.nargespirzadeh.ourfarzanegan.ir/
http://nargespirzadeh.blogfa.com/