
پاهایش را بغل کرده بود و به غروب غم انگیز دریای بی رحم نگاه می کرد. دریایی که هم پدرش و هم مادرش را گرفته بود. دریایی که او را تنها کرده بود و حالا هم پسرک کسی را جز قاتل والدینش نداشت برای همین سعی می کرد با این قاتل سنگدل ارتباط برقرار کند اما نمی شد. وجودش برای خشکاندن این دریا پرپر می زد چون می دانست جز این راه نمی تواند خشم و عصبانیتش را خالی کند. به یاد پدر و مادر عاشقش افتاد که بیشتر از لیلی و مجنون همدیگر را دوست داشتند و می پرستیدن. آن دو یار با هم پر کشیدند؛ به سوی آسمان، به سوی بهشت. به آسمان نگاه کرد. آسمان هم دلش مانند متین گرفته و محزون بود. متین واقعا متین بود! آرام، سر به زیر و البته افسرده که همین افسردگی او را متین و با وقار نشان می داد. الحق که پدر و مادرش نام درستی انتخاب کردند. متین دوباره نگاهی به آسمان ابری کرد که هر لحظه ممکن بود بغض بزرگش بشکند و متین را موش آبکشیده کند اما متین بی اهمیت به آسمان، نام پدر و مادرش را روی شن های نرم و خیس ساحل حک کرد؛ شیرین و فرهاد و دوباره الحق که نام یکی از زوج عاشق روی پدر و مادرش است. متین لبخند تلخی زد؛ بلند شد و شلوار سورمه ای رنگش را شنی شده بود، تکاند. دستش را روی قلبش قرار داد و گفت:«شما همیشه در قلب منید. دوستتان دارم خیلی زیاد. منتظرم باشید چون سعی دارم سریع تر به پیش شما بيايم.» شروع کرد به سمت دریا دویدن. با بدن نحیفش که بسیار هم لاغر بود به اعماق دریا شتافت. جسم کم جانش را به آب زلال و فریبنده سپرد. دریا هم برای جبران مافات پسر افسرده را به پیش پدر و مادرش برد.
http://www.nargespirzadeh.ourfarzanegan.ir/
http://nargespirzadeh.blogfa.com/