دلارام

خیره به دریای آبی نگاه می کرد. حتی پلک هم نمی زد! گویی مجسمه شده بود مجسمه ای جذاب و دلنشین. چهره ای دلنشین داشت. آنقدر به دل می نشست که دیگر نمی توانستی بلندش کنی! دارویی ناب بود برای کسی که مشکلات از سر و رویش می بارید ولی یک عارضه داشت. عارضه اش ختم می شد به عشق و عاشقی! اسمش دلارام بود برعکس چهره اش که آرام را از دل بیرون میکرد! یتیم بود. پدر و مادر نداشت و از نوزادی توی پرورشگاه زندگی می کرد. از همان اول هم آنقدر غمگین بود که کسی با او دمخور نمی شد. تنهایی برایش یک دوست خوب بود که هیچ وقت ولش نکرده بود. هم تنهایی و هم تاریکی؛ تاریکی از یک دوست بیشتر بود، خواهر دلارام بود و همین تاریکی و تنهایی باعث دلارام بودن او بودند. دغدغه ای نداشت و از نظر همه مرده ای متحرک بود اما خودش این زندگی را می پسندید؛ تنهایی و بدون شخص دیگری. مقصر پدر و مادرش بودند که دختر نمی خواستند و برای همین نوزاد بیچاره را از همه چیز محروم کردند و نیمه های شب و در شبی که ماه کامل بود و شاهد همه چیز بود او را جلوی در پرورشگاه جایی که از آن ها بسیار دور بود، گذاشتند. دخترک با این حال گله و شکایتی نداشت. زیادی قانع بود با این حال همه را عاشق خود می کرد و معشوقۀ همه میشد.

هرکه دلارام دید از دلش آرام رفت

چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت

http://www.nargespirzadeh.ourfarzanegan.ir/

http://nargespirzadeh.blogfa.com/