من میخواهم زندگی کنم.
هر روز صبح سر کاری میروی که نه به آن علاقه داری و نه از آن متنفری. فقط کار میکنی.
موقعیت شغلی خوبی داری. درآمدت هم بد نیست. همسری داری که نه ولخرج است و نه آزارت میدهد. زندگیات آرام است. سقفی بالای سرت داری و اندک پساندازی.
غصهی نان نداری و از فردایت نگران نیستی.
خانواده، دوستان و آشنایانت به تو احترام میگذارند. آدم محترمی محسوب میشوی. نه به کسی آزاری میرسانی و نه قصدش را داری.
صبح، ظهر میشود و ظهر، شب.
سرت را روی بالش میگذاری و میخوابی.
یک شب، درست قبل از آنکه خوابت ببرد، افکاری در ذهنت حرکت میکنند.
اول آرام.
بعد تندتر.
و ناگهان، مثل طوفان، به تمام وجودت حمله میکنند.
تخت و بالش تو را در خودشان حبس میکنند. اتاق برایت کوچک میشود. خانه کوچک میشود. دنیا کوچک میشود.
از کارت حالت به هم میخورد.
از آبرویت.
از زندگیات.
و ناگهان...
تو تمام میشوی.
صبح که بیدار میشوی، دیگر نمیخواهی سر کار برگردی.
آرامشی را که برای به دست آوردنش سالها زحمت کشیدهای، دیگر نمیخواهی.
آبرو و امنیت برایت مفهومی ندارند.
دلت میخواهد تمام دنیایت را بنزین بریزی و آتش بزنی.
از مسئولیت داشتن بیزار میشوی.
از همسر بودن.
از فرزند بودن.
از برادر بودن.
از رفیق بودن.
دلت میخواهد حتی اسمت را عوض کنی.
شاید شهر را.
شاید کشور را.
فقط میخواهی از همهچیز دور شوی.
و مدام در سرت تکرار میکنی:
نمیخواهم.
هیچ چیز نمیخواهم.
و بعد، از جایی عمیقتر از تمام این فکرها، یک جمله بیرون میآید:
پس زندگی چه شد؟
و دوباره در درونت نعره میکشی:
من زندگی میخواهم.
اما صدایت به جایی نمیرسد.
مثل فریادی در خواب.
فقط خودت قدرت و عجزش را احساس میکنی.
هیچکس آن را نمیشنود.
فقط به گذشته نگاه میکنی.
از اکنونت متنفر میشوی.
و با ترس و هیجان به آینده فکر میکنی.
چه بودم؟
چه کردم؟
چه خواهم شد؟
ظهر شده است.
سر کار نرفتهای.
به هیچکس جواب ندادهای.
تلفنت را همان صبح خاموش کردهای.
از تخت بلند نشدهای، چون افکارت تو را به آن سنجاق کردهاند.
حتی گرسنگی را پس میزنی.
حتی رفتن به دستشویی را.
انگار چیزی درونت میگوید اگر یکی از همین کارهای ساده را امروز انجام بدهی، دوباره به همان آدم قبلی برمیگردی.
انگار بالاخره از یک طلسم شوم و وحشی رها شدهای.
میترسی اگر خطا کنی، طلسم دوباره برگردد.
و این بار مغزت را بخورد.
مردی نزدیک چهل سالگی، چسبیده به تخت و غرق در افکار.
کوچکترین صدا آزارت میدهد.
دلت خلأ میخواهد.
آرزو میکنی هر جا بودی، جز اینجا.
همسرت در را باز میکند.
با تعجب نگاهت میکند و میپرسد:
«خوبی؟»
اما حتی از صدای خودت متنفری.
جواب نمیدهی.
انگار اگر صدایت را نشنوی، اگر هیچ جوابی ندهی، اگر هیچ اتفاقی نیفتد، طلسم باطل نمیشود.
خدایا...
چه کار کنم؟
این چه حسی است؟
این چه اوضاعی است؟
چگونه باید از اینجا خلاص شوم؟
اصلاً امکان رهایی هست؟
دیگر برایت مهم نیست آدمها دربارهات چه فکری میکنند.
فقط میخواهی پلکی بزنی و دیگر هیچوقت آنجا نباشی.
اما صداها بیشتر میشوند.
از سر کار سراغت را میگیرند.
مادرت زنگ میزند.
رفیقت نگران میشود.
صدای آشپزخانه میآید.
هیاهوی کوچه.
صدای ماشینها.
باز و بسته شدن درها.
و شنیدن مکرر اسمت از دهان همسرت.
و باز درونت فریاد میزند:
خدایا، این چه اوضاعی است؟
چرا این طناب زندگی گذشتهام اینقدر محکم است؟
چرا یکباره پاره نمیشود؟
بعد ناگهان میفهمی...
این طناب را خودت ساختهای.
با دستان خودت.
گره به گره.
سال به سال.
زندگی آدمهایی به تو وابسته است.
و حالا همان زندگی، تو را به خودش بسته است.
دلت میخواهد گریه کنی.
نه...
زار بزنی.
احساس میکنی تمام شدهای.
یک اسیری.
در حصاری که خودت ساختهای.
و رهایی از آن غیرممکن به نظر میرسد.
بعد بلند میشوی.
طلسم دوباره برقرار شده است.
سلام میکنی.
آب به صورتت میخورد.
و تمام.
انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
یادت میرود.
تلفنت را روشن میکنی و به تمام تماسها جواب میدهی.
لباست را میپوشی.
از خانه بیرون میروی.
زندگی دوباره شروع میشود.
و تو با خودت فکر میکنی:
آن چه حالی بود؟
حتماً آن موقع طلسم شده بودم.
و سالها بعد، هنوز گاهی به آن روز فکر میکنی.
به مردی که یک صبح روی تخت مانده بود و نمیخواست هیچچیز از زندگیاش را.
نه کارش را.
نه خانهاش را.
نه خانوادهاش را.
نه حتی خودش را.
و هیچوقت نمیفهمی آن روز دقیقاً چه اتفاقی افتاده بود.
فقط یک چیز را میدانی:
آن روز، برای اولین بار فهمیده بودی که زنده بودن با زندگی کردن یکی نیست.
و هنوز همان جمله در جایی از وجودت تکرار میشود:
من میخواهم زندگی کنم
محمدرضا ق خمسه
من میخواهم زندگی کنم.