زندگی
داستان زندگی خیلی ساده بود؛ اگر انسانهایی برای رفاه خود و برتری بر دیگر انسانها، آن را اینچنین پیچیده و غیرقابلشناختن نمیکردند.
داستان زندگی شاید اینگونه آغاز میشد:
به دنیا میآیی؛ جایی برای خواب، غذایی برای خوردن و لباسی برای پوشیدن. کسی را دوست میداری، نسلی از خود به جا میگذاری و در نهایت میمیری.
اما به مرور، انسانهایی که به دنبال منافع بیشتر بودند، تفاوتها را ساختند.
تولد را که نمیشد تغییر داد؛ پس سراغ جای خواب رفتند. قاعدهاش را طوری تغییر دادند که دیگر خانه فقط جایی برای خوابیدن نباشد؛ تبدیل شود به چیزی که باید تمام عمر برای داشتنش بجنگی.
بعد نوبت غذا رسید.
شکارهای مختلف، سبزیهای مختلف، طعمهای مختلف و سفرههایی که هر روز بزرگتر شدند. خوردن دیگر فقط برای سیر شدن نبود؛ تبدیل شد به لذت، رقابت، تجمل و خواستنِ بیشتر.
اما ساختن «رویا» از همه بکرتر بود.
به انسان رویا بده؛ آنقدر رویا بساز که یادش برود زندگی همین لحظهای است که در آن نفس میکشد.
به او بگو خانهی بزرگتر، ماشین بهتر، لباس گرانتر، جایگاه بالاتر و زندگی متفاوتتر لازم دارد.
به او یاد بده خودش را با دیگری مقایسه کند.
آنوقت دیگر کافی نیست که سقفی بالای سرش باشد؛ باید بهترین سقف را داشته باشد.
غذا دیگر برای سیر شدن نیست؛ باید بهترین غذا باشد.
لباس دیگر برای پوشاندن تن نیست؛ باید نشانهای از جایگاه او باشد.
و ناگهان، انسان چیزی را میخواهد که تا دیروز حتی نمیدانست وجود دارد.
اینجا بود که معنای زندگی آرامآرام گم شد.
آرزو جای زندگی در حال را گرفت و افسانهها جای واقعیت را.
یادمان رفت که عمرمان کوتاه است و چه اندازه به مرگ نزدیکیم.
آی آدمها...
آی همنوعان من...
زندگی فریب نیست؛ این ما هستیم که گاهی فریب خواستههایمان را میخوریم.
زندگی آنقدر که به ما آموختهاند پیچیده نیست.
در دام آرزو و حرص و طمع نیفتید.
اسیر زندگی نباشید؛ زندگی را در اختیار بگیرید و از آن لذت ببرید.
این روزها زندگی خودش را بر ما تحمیل میکند تا آرزوهایمان را فراموش نکنیم؛ تا همیشه چیزی برای نرسیدن داشته باشیم.
و بدتر از آن، وقتی به خواستههایمان نمیرسیم، گاهی با دست و فکر خودمان، خودمان را از بین میبریم.
چه تراژدی عجیبی...
ما برای زندگی کردن ساخته شدهایم، اما گاهی آنقدر درگیر ساختن «زندگی ایدهآل» میشویم که خود زندگی را فراموش میکنیم.
تا میتوانید رها شوید.
تا میتوانید به ندای قلبتان گوش دهید.
این زشتِ فریبکاری را که خودش را زیبا نشان میدهد، در دستانتان بازی دهید.
تا وقتی او ارباب شماست، هیچچیز کافی نیست.
اما وقتی شما ارباب زندگی خود باشید، همهچیز شکل دیگری پیدا میکند.
میلیاردها انسان امروز بردهی چیزی شدهاند که خودشان ساختهاند؛ بردهی ترس، مقایسه، آبرو، پول، جایگاه و آرزوهایی که شاید هیچوقت فرصت رسیدن به آنها را پیدا نکنند.
ترس را به ما فروختند و آبرو را ابزار کردند تا بیشتر بترسانندمان.
از کودکی ترسیدیم.
در نوجوانی و جوانی ترسیدیم.
و شاید در پیری هم با ترس سر بر خاک بگذاریم.
اما کافی است لحظهای بایستیم و به گورستانها نگاه کنیم.
چه دارند آن خفتگان زیر خاک؟
لباس؟
غذا؟
طلا؟
خانه؟
ماشین؟
اسب و ارابه؟
هیچ.
در نهایت، همهی آنچه برایش جنگیدیم، به چیزی تبدیل میشود که حتی نامش را هم نمیتوانیم با خودمان ببریم.
ما با دست خالی آمدیم و با دست خالی میرویم.
پس سؤال این نیست که چقدر داشتیم.
سؤال این است که چقدر زندگی کردیم؟
امروز آیا میتوانیم خودمان را از دغدغهی نان، خانه، لباس و هزار خواستهی دیگر رها کنیم؟
نه اینکه نان نخواهیم، خانه نخواهیم یا زندگی بهتر نخواهیم؛
بلکه یادمان باشد اینها وسیلهی زندگیاند، نه معنای زندگی.
لحظهای تأمل کنید.
اینهمه کار میکنیم، اینهمه میدویم، اینهمه میخواهیم...
اما آیا گاهی از خودمان پرسیدهایم که برای چه؟
به گورستان نگاه کنید.
همهی آنهایی که روزی برای چیزی جنگیدند، امروز زیر خاک آرام گرفتهاند.
نه به خاطر اینکه چیزی نداشتند؛
بلکه به این دلیل که در پایان، هیچچیز را نمیتوانستند با خود ببرند.
پس نترسید.
زندگی کنید.
بخندید.
دوست بدارید.
گاهی هیچ کاری نکنید.
گاهی از تمام دنیا فاصله بگیرید و فقط نفس بکشید.
و وقتی لحظهی رفتن فرا رسید، کاری کنید که شما از دنیا راضی باشید؛
نه اینکه دنیا از شما خشمگین باشد که چرا تمام عمرتان را صرف خواستن کردید و فراموش کردید که باید زندگی میکردید.
تا میتوانید رها شوید.
تا میتوانید زندگی کنید.
شاید تمام فلسفهی زندگی همین باشد.
آمدن، زیستن، دوست داشتن و رفتن.
محمدرضا ق خمسه
تهران کوچک، از ایران کوچک، از زمین کوچک،
از کهکشانی بزرگ