توی راه که داشتم میومدم یه درخت هلو* دیدم که شکوفه داده بود. یه درخت کوتاه چند ساله با شاخههای خمیده به سمت خیابون که سرمای زمستون باعث شده پیر به نظر بیاد. معلومه شاخههاش رو تازه کوتاه کردند که مزاحمتی برا عابرین ایجاد نکنه. یادمه پارسال اون موقعی که میوه داده بود وقتی از این مسیر رد میشدم عطر خیلی خوبی رو توی فضا حس میکردم و تا آخر تابستون متوجه نشده بودم که اون عطر از برکت وجود همین درختاست. گفتم درختا چون در واقع فقط یه درخت نیست و یه ردیف از درختای همجنس و همشکل هستند که کنار این خیابون کاشته شدهن. امروز من اون سمت خیابون بودم و از زیباییش فقط سفیدی مایل به زرد شکوفهها توجهم رو جلب کرد. ازش رد شدم ولی فکرم همونجا موند. همون پای درخت نشست که مگه نمیبینی هوا چقد سرده؟ چرا شکوفه دادی؟ تو که اولین بارت نیست این سرما رو تجربه میکنی، تو که میدونی زندگی چقد سخته. چطوری میخوای پر پر شدن غنچههات رو ببینی؟ چطوری میخوای تحمل کنی؟ چرا چیزی رو شروع میکنی که میدونی نمیتونی کاملش کنی؟ چرا درد رو به خودت تحمیل میکنی؟ خوشت میاد زندگی رو برا خودت سخت کنی؟
خوشت میاد زندگی رو برا خودت سخت کنی؟
خوشت میاد زندگی رو برا خودت سخت کنی؟
خوشت میاد زندگی رو برا خودت سخت کنی؟
چقد من از این جمله بدم میاد! چقد زیاد این جمله رو شنیدم و چقد شنیدنش هنوز اذیتم میکنه!
راستش من همینجای زندگی رو دوست دارم. همون جایی که میدونی احتمال موفقیت چقد کمه و چقد راحت ممکنه شکست بخوری و خم بشی و حتی تا آستانهی شکستن بری ولی به خودت اطمینان میکنی و قدم برمیداری و میری جلو. همونجایی که میدونی نمیتونی چیزی رو تغییر بدی ولی باز هم تصمیم میگیری برای بهتر شدن تلاش کنی. همونجایی که میدونی بودن و نبودنت هیچ تفاوتی توی هیچ کجای دنیا ایجاد نمیکنه اما باز هم روی بودنِ خودت حساب میکنی، دستات رو روی زانوهات میذاری و بلند میشی. همونجایی که هر روز تلاش میکنی تا بیشتر شبیه خودت بشی و هر روز شکست میخوری و هر شب شکستههای خودت رو جمع میکنی و میبری خونه تا توی سکوت شب دوباره خودت رو سر هم کنی تا بتونی فردا باز از نو شروع کنی.
هدف؟ رسیدن به جایی که انگاری جای من نیست و قرار نبوده/نیست که من بهش برسم ولی من میخوام خودم رو دزدکی جا بدم و برم ببینم یه قدم بالاتر چه شکلیه.
پینوشت1: که گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم یا لیس للانسان الا ما سعی یا life is a never ending .defeat
پینوشت2: اگه قرار باشه یه لیست از جملاتی تهیه کنم که تا اینجای زندگیم از اطرافیانم شنیدم و باعث آزارم شده مطمئنم که سرلیست این جملهست: "چرا اینقد زندگی رو سخت میگیری؟"
پینوشت*: هلو؟ آشتالو؟ زردآلو؟ شفتالو؟ شبرنگ؟ هلو انجیری؟ نمیدونم کدومش! چرا اینقد اسمای شبیه هم میذارن روی میوهها!