شاید هممون خیلی این سوالو از خودمون پرسیده باشیم تا حالا!
که چرا من این شکلیم؟ یا فلان چیزم به کی رفته؟
یا من این اخلاق مسخررو از کی به ارث بردم؟
شما رو نمیدونم؛ ولی من از بچگیم انقدر دچار بحران هویت بودم که خیلی این سوالارو از خودم می‌پرسیدم!
یعنی همش دلم می‌خواست یه چیزی توی خودم پیدا کنمو به یکی از اعضای خانوادم ربطش بدم!
الان اینو گفتم شاید فک کنین وا چه مرضیه حالا؟ ولی شما تا زمانی که یه ته تغاری نباشین نمی‌فهمین من چی دارم میگم!
همه از دور بچه‌های ته تغاریه خونه رو یه سری بچه‌ی لوس و گوگولی مگولی می‌بینن که همیشه همه چیز براشون فراهمه و همه لیلی به لالاشون میذارن!
ولی نه خیر آقا! از این خبرا نیست! یعنی برای ما که نبوده!
اگه شمام اینجوری فکر می‌کردین که باید خدمتتون عرض کنم :"زهی خیال باطل!"
فقط یه ته تغاریه زخم خورده مثل من این موضوعو می‌تونه بفهمه!
بچه‌های آخری بنده خداها همیشه کمتر مورد لطف و عنایت مامان باباهه قرار می‌گیرن! چرا؟ چون مامان باباهه بعد از بزرگ کردن دو تا بچه دیگه حال و حوصله ندارن همه اون مسخره بازیای قدیمی رو تکرار کنن!
یعنی برای من که اینجوری بود!
مثلا همین منه زخم خورده رو می‌بیبن؟ روز اول مدرسه با خواهرم رفتم جشن شکوفه‌ها!
حالا البته یه کمیم بدشانسی بود که مامان بابام باید می‌رفتن ختم یکی ولی خب بابا! روز اول مدرسم بود خیر سرم!
بعد تازه اونم هیچی...دیگه خیلی زور داره تو راه برگشت با اون غم سنگین؛ تو جوبم بیفتی!
به خدا کور نبودم ولی یادمه یه جوب بود که این آهنایی که روش میذارن - چیه اسمشون؟!_ خیلی باز بودن!
منم که یه فنچ کلاس اولی بودم که یه کیف قد خودش پشتش انداخته بود و خوشحال و فارق از هیاهوی دنیا داشتم کنار خواهرم راه میرفتم که یهو خواهرم دید ااا این کوش پس؟!
برگشت پشت سرشو نگاه کرد دید بله! تا کمر فرو رفته بودم توی اون جوب نانجیب و گیر کرده بودم لای آهنا و طبق معمول بساط گریه زاریو راه انداختم!
خواهرمم برای این که دهنمو ببندم و مامان بابام نفهمن که دسته گلی که به دخترشون سپردن تو روز اول مدرسه افتاده تو جوب (!) منو برد کلی واسم خوراکی و چیز میز خرید و بهم باج داد تا به مامان بابا نگم حواسش بهم نبوده و انداختتم تو جوب!
البته اگه می‌فهمیدن هم بعید می‌دونم کاری می‌کردن خواهرم الکی نگران بود!
یا مثلا یه مثال دیگه! انقدر دوست داشتم خانواده متوجه حضورم بشن که یهو میرفتم نیم ساعت زیر میز ناهارخوریمون قایم می‌شدم ببینم کسی متوجه نبودنم میشه یا نه!
بعد می‌دیدم که نه خیر! کسی که متوجه نمیشه هیچ اگه یه ذره دیگه بمونم یا تلف می‌شم از گشنگی و تشنگی یا رو فرش مامانم یه دسته گلی به آب میدم!
این می‌شد که سرخورده و ناامید از اون زیر بیرون میومدم و میرفتم دنبال کار خودم و با این حقیقت تلخ زندگی می‌کردم!
یا مثلا یه نمونه دیگه بهتون بگم که بدونین بچه‌های ته تغاری چقدر گناه دارن!
این داداش من می‌دونست از بچگیم چقدر عاشق شکلاتم! یه ظرف پر از شکلات‌های خوشمزه خوشمزه پر می‌کرد؛ بعد منو میپیچید لای یه چادر و دست و پامو می‌بست! (شبیه کرم خاکی می‌شدم دلتون نخواد!)
بعد ظرف شکلات رو میذاشت توی دورترین نقطه‌ی اتاق و منم میذاشت اینور!
بعد بهم میگفت حالا اگه میتونی برو اون شکلاتارو بردار بخور!
شما مامورای شکنجه آشوویتس رو دیدین اینجوری شکنجه کنن زندانیاشونو؟
بعد هنوزم میگین بچه‌های ته تغاری لوسن؟؟؟
هیچ وقت یادم نمیاد کسی بهم املا گفته باشه در طول تحصیلم!
همیه یا املاهامو تقلب میکردمو خودمم به خودم نمره می‌دادم هیچکیم نمی‌فهمید!
یه ذره‌ام که بزرگتر شدمو تصمیم گرفتم شرافتمندانه‌تر (!) املا بنویسم؛ صدامو ضبط میکردمو و خودم به خودم املا می‌گفتم!
بعد من نمیدونم بچه‌ها چجوری میبردن کاردستیا و انشاهاشونو میدادن ماماناشون بنویسنو درست کنن!
مامان من اصلا بعضی موقع‌ها شک می‌کرد من کلاس چندمم و کدوم مدرسه میرم!
بله یه همچین داستانایی داریم ما ته تغاریا! شما بچه‌های اول و دوم چی دارین بگین در مقابل این زخمایی که من خوردم؟!
خلاصه که ما ته تغاریا از همون بچگیمون نسبت به انواع و اقسام حوادث مقاوم شدیم!
شما دیگه نیاید نمک رو زخممون بپاشین و بهمون انگ "لوس بودن" بزنید!
شمام اگه ته تغاریین بیاین تجربه‌های مشابهتونو بگین بلکه این غم دل من یه کمی سبک تر شه بفهمم تنها نیستم!
