یادم افتاد روزگاری که دستی به قلم داشتم و سری به کتاب و تو بلاگ ها حرفی برای گفتن و دوستانی برای گپ و گفت های بی دغدغه و بی غل و غش
بی هوا وسط این همه گیر و گرفتاری و بدو بدو دلم هوای اون روزا رو کرد
گفتم ینی یه کنج خلوت واسه دلنوشته هام نسازم...؟ گفتم چرا که نه...
میخوام از اول شروع کنم و بنویسم و بنویسم
امیدوارم این شاعر قلم خشکیده هنوز قلمش بتونه رو کاغذ برقصه و حرفی برای گفتن داشته باشه
به یاد روزای قبل شروع می کنم
یاد باد آن روزگاران :)