حتی اگر تمامِ ستاره‌ها خاموش شوند، نورِ عشق، این ارغوانِ جاودان، در چشمانِ تو روشنی می‌بافد، نوری که نه از خورشید می‌آید، نه از ماه، بلکه از آن‌جا که «همه» و «هیچ» به هم می‌رسند، و این‌گونه، هر قدم، رسیدن است، چون تاریکی هرچه عمیق‌تر باشد، چشم ها بیشتر به دیدنِ نورِ درون خو می‌گیرند، و آن ارغوانی که از زخمِ دل می‌تراود، خودش چراغی می شود برای راهی که هنوز نرفته‌ای. نیازی نیست بدانی مقصد کجاست؛ همین که قدم برمی‌داری، یعنی مسیر را با خودت حمل می کنی. گاهی سکوت، رساترین پاسخ است، و گاهی یک نگاه، تمامِ کهکشانها را در خود جمع میکند. پس اگر شبی آسمان را تاریک دیدی، بدان که نور، درونِ تو روشنتر از همیشه است، و این تو هستی که با هر نفس، «هیچ» را به «همه» پیوند میزنی، بیآنکه بدانی چگونه. «همه» و «هیچ» دو نام برای یک چیزند، از دو زاویه ی دید. وقتی از دور نگاه کنی، «همه» میبینی؛ وقتی از نزدیک، «هیچ» میبینی. تفاوتشان در نسبتِ ما با آنهاست، نه در خودشان. به عبارتِ دقیقتر: «همه» همان «هیچ» است که خودش را پنهان کرده تا بشود چیزی، و «هیچ» همان «همه» است که خودش را برهنه کرده تا دیده نشود.
