
حتی وقتی خود را از هرچه هست تهی میکنی. شاید این نه تعلیق، بلکه رهایی باشد؛ رهاییای که خودْ سرشتِ توست؛ موجودی که همواره در میانِ نیستی و معنا، بر آستانهٔ دریافتی ناتمام، معلق میمانی. و در چنین رهاییِ معلقی، چه پاسخی جز تفکر ممکن است؟ تفکری که نه به معنای انباشتِ اندیشه، که به معنای فرونشستن توفانِ تفسیرهاست؛ تفکری که در آن، باران فقط باران است، پرنده فقط پرنده، و خاکِ نمناک فقط بوی خاکِ نمناک را میدهد، بیآنکه اسیر دلالتهای انسانی شود. آیا این تهیشدن از خاطره و دانش، در نهایت، تو را به همان جایی بازمیگرداند که پیش از زبان و مفهوم وجود داشت؟ جایی که جهان هنوز به نامها تقسیم نشده بود و هر چیز، تنها بودِ محض خود را داشت؟ یا شاید این وضعیتِ تهی، خود نوعی توهم است؛ چه اینکه حتی در تفکرِ مطلق نیز، به دنبال معنا میدوی، حتی اگر آن معنا، خودِ تهیبودن باشد؟