انسان، خدای معناهای خویش است در کارگاهِ وجودش، هر لحظه میتواند جهانی را بیافریند و یا ویران کند. این هم موهبت است هم نفرین، هم بال پرواز هم زنجیرِ مسئولیت. هم تراژدی است هم فرصت، هم بار گرانی است هم بال گشودن. اما این آزادی در حقیقت شاید دستنیافتنی باشد، اما در همین جستوجوهای ناتمام است که انسانیت مییابد. شاید حقیقت نه یک مقصد، بلکه همان مسیر باشد راهی که هر گامش، هم پرسشی است فلسفی و هم پاسخی است فلسفی. زیرا فلسفه هرگز به پایان نمیرسد، چون هر پاسخی، پرسشهای تازهای میآفریند. و شاید زیباییِ فلسفه در همین بیپایانیاش باشد اقیانوسی که هرچه بیشتر در آن شنا میکنی، به بیکرانگیاش بیشتر پی میبری. فلسفه نه دانشها که ژرفاندیشیهاست، نه پاسخها که پرسشهای اصیل است. و انسانی که میپرسد، هرچند پاسخی نیابد، از انسانی که هرگز نپرسیده، به حقیقت نزدیکتر است. و حقیقت راهی بیپایان است که هر گامش، هم پرسش را روشنتر میکند، هم پاسخ را دورتر. حقیقت، آینهای است که در هر شکستن، تصویر تازهای از جهان میسازد در هر تکهاش، همهی واقعیتها بازتاب مییابند، ولی هیچکس نمیتواند تمام آن را در دست بگیرد.