
روز عرفه یكی از مهمترین روزهای ماه ذی الحجه به شمار میرود و بنا بر روایات،امام حسین(ع) دعای عرفه را در چنین روزی در صحرای عرفات به همراه خانواده و برخی از یاران خود، خواندند.
دعای عرفه،در واقع، یک معرفی از انسان، در پرده های مختلف و زاویه های گوناگون است، این دعا خودمان را به خودمان میشناساند.دعای عرفه در واقع خودت را به خودت معرفی می كند، این شناخت فواید بسیاری دارد چراکه وقتی خودت را خوب بشناسید، هیچگاه به چیزی که فایده ندارد دل نمیبندید، یا هیچ چیزی نمیتواند باورهای درستی را که به آنها یقین دارید از شما گرفته و سلب کند؛ به نوعی می توان گفت دعای عرفه کارش شکستن توهم هاست و البته جلوی اینکه به هر چیزی انگ توهم بزنیم را نیز می گیرد، علتش هم روشن است وقتی انسان خودش رو خوب بشناسد و این شناخت را نقطه ی معرفی برای چیزهایی که قبولش دارد قرار دهد، همه چیز برایش واضح و بدیهی می شود.
متاسفانه معمولا باورهای ما از جای درستی نیامده، و این مشكل ماست، گیر کار هم به عدم شناخت از خودمان بر میگردد که به اعتقاد من بیشترین رویكردی كه به شكل ویژه باید داشته باشیم،استفاده از دعای عرفه و روز عرفه برای شناخت خودمان است.
در عصر روز عرفه در سرزمین عرفات پروردگار عالم توبه حضرت آدم را میپذیرد به همین خاطر است که این روز را روز آشتی با خدا نامیدهاند و در چنین روزی توصیه شده به درگاه خدا گریه کنید و از او بخواهید که لطف و رحمت پروردگار عالم شامل حالتان شود.برگرفته از « خبرگزاری میزان ».
متن کامل این دعای رفیع را از اینجا بشنوید.