دیسپلین! داستانکی از کتاب مجموعه داستانهای کوتاه«پروانگی در پیله» اثری از «افخم پیمانی»

همیشه مرتب و اتو کشیده بود . خوش قول و اهل لفظ قلم ... کلمه های خارجی رو بین کلمه های فارسی به زور می چپوند تا پذیرفتنی تر باشه البته از دید عوام!

یه جمله ی مختص به خود داشت : من اونقدر on time هستم که دیگه کارم به in time بودن کشیده ! ( On time: درست به موقع سر قرار حاضر شدن _ in time: زودتر از موعد سر قرار رسیدن ؛ در واقع تاکید کردن بر خوش قولی بیش از اندازه �! )

طبق قرارملاقاتهای چک لیستش ؛ اون روز یه قرار ملاقات خیلی مهم داشت از اونایی که اگر خوب پیش می رفت ره صد ساله روهمون روز می رفت!

طبق معمول هر صبح؛ بعد از بیدار شدن ؛ مراسم دوش گرفتن و مسواک زدن را به جا آورد بعد سراغ قوری رفت که قبل از حمام رفتن چای را در آن دم گذاشته بود .... رادیو روشن و گوشها تیز ...

جمله ی معروف دیگری هم داشت : این روزها آدم تحصیل کرده اونیه که نسبت به اخبار جامعه اش up date باشه !

نگاهی به ساعت دیواری مقابلش انداخت. ساعت ۸:۳۰ صبح بود ... برای اطمینان خاطر ساعت مچی اش را هم نگاه کرد... دقیق و هماهنگ ...ساعت ۸:۳۰ بود... دینگ دینگ ساعت اخبار رادیو هم صحت درست بودن زمان را برای او تایید کرد ..

گاهی اوقات وسواس از اینکه مبادا وسواسی باشد بدجور او را بهم می ریخت .... با عجله از جا بلند شد تا رادیو را خاموش و منزل را ترک کند اما با شنیدن صدای گوینده خبر ؛ خشکش زد « امروز به علت آلودگی بیش از حد هوا ؛ طرح زوج و فرد از در منازل اجرایی خواهد بود !

حیف ! دیگر نمی توانست با دیسیپلین همیشگی ؛ سوار بر ماشین لوکس شاسی بلندش سر قرار مهمی که داشت ؛ حاضر شود ...از شانس بد پلاک ماشینش با طرح همساز نبود و از طرف دیگر اهل قانون شکنی و تخلف هم نبود یعنی آنرا به دور از دیسیپلین می دانست !

بلافاصله سراغ دفترچه تلفن همراهش رفت . شماره آژانس نزدیک منزلش را گرفت. « ماشین نداریم آقا .. امروزو زوج و فرد اعلام کردن ؛ راننده ها هم که ماشاالله حسابی اهل کار که چه عرض کنم بیشتر اهل بهونه اند !»

نگاهی به ساعت دیواری کرد . عقربه های ساعت با دور تند می چرخیدند و دنیا را دور سر او می چرخاندند...

با هزار زحمت برنامه اسنپ را روی تلفنش نصب کرد ؛ از آنجاییکه همیشه منظم و برنامه ریزی شده عمل می کرد هیچوقت نیاز به تاکسی تلفنی نداشت اما حالا با یک طرح همگانی شهری و البته غافلگیرکننده ؛ تمام برنامه ریزی ها و البته کل آمال و آرزوهای شغلیش در حال نقش بر آب شدن بود....

راننده اسنپ به او گفت :« تا پنج دقیقه دیگه در خونه باش اومدم»

خوشحال شد که فقط ۵ دقیقه باید معطل بشود اما خیالش خام بود ... حدود ده دقیقه منتظر اسنپی ماند و بعد شروع کرد به گرفتن شماره موبایل او ... مردک نه جواب تلفن می داد نه می آمد .. !

با خود گفت بار آخره ... یه بار دیگه می گیرمش اگه جواب نداد یه خاک دیگه سرم می ریزم ( صدای درونش نهیب زد : بی کلاس نشو ! بگو یه solution دیگه پیدا می کنم ! ) ... این بار راننده اسنپ گوشی اش را جواب داد : « داداش ما کنسلش کردیم ...یه مورد با مسیر دورتر به پستم خورده که پولشم بیشتره ... یه ماشین دیگه رزرو بکن...»

صدای بوق اشغال در گوشش پیچید ... می خواست دوباره ماشین رزرو کند که صدای درونش گفت : مگه این یکی که رزرو کردی چه گلی به سرت زد که بعدی بزنه ؟ بپر سر کوچه سوار اتوبوس بشو ...

گویی این بار صدای درونش هم دیگر حوصله باکلاس حرف زدن و با کلاس رفتار کردن را نداشت!

با عجله خودش را به ایستگاه اتوبوس رساند . این بار شانس با او یار شد و بلافاصله اتوبوسی مقابلش ترمز زد و او خودش را به زحمت از میان مسافران بالا کشید و نفسی به سختی در آن تنگنا به نشان راحت شدن خیالش کشید ... دیگر خبری از بوی ادکلن گرانقیمتی که صبح با آن دوش گرفته بود ؛ نبود... خیس عرق شده بود ...تازه داشت حالش جا می آمد و خیالش راحت می شد که صدای زمخت و دو رگه ی راننده اتوبوس در گوشش پیچید :« آقایون و خانوما... مسافرای عزیز؛ اینجا آخر خطه پیاده شید ... بازم موتور این ابوقراضه داغ کرده حالا حالا ها هم روشن شدنی نیست .. بفرمایین ...

بخشکی شانس ! خودش را به زور از میان مسافران دیگر بیرون کشید و کنار خیابان ایستاد و دستش را بالا برد تا توجه تاکسیهای گذری را جلب کند ... ناگهان یک موتور جلوی پای او ترمز زد و پرسید : داداش کجا میری ؟ برسونمت !

نگاهی به ساعت مچی اش کرد ...

اصلا دلش نمی خواست سوار موتور بشود ؛ دور از دیسیپلین همیشگیش بود ضمن اینکه دود و گازوییل به تن و وجودش می نشست و این اصلا برای مرتب به نظر رسیدنش در آن قرار سرنوشت ساز ؛ خوب نبود اما چاره ای نداشت . خیلی دیر شده بود و سوار موتور شدن ؛ تنها راه چاره بود ...

_ شما کلاه کاسکت نداری ؟

راننده موتور(پوزخند) : این سوسول بازیا رو نیستم ... من عادت دارم ؛ نگران من نباش

_ نگران شما نیستم که ! نگران خودمم... آخه..

راننده موتور : آخه ندارن ... بپر بالا بابا...

++++++++++++++++++

وقتی به خودش آمد داشت فریاد می زد وچشمانش را از ترس بسته بود ؛ کیف سامسونتش را هم محکم به خودش چسبانده بود ...

انگار راننده موتور؛ فقط به مسیرهایی آشنا بود که ورود ممنوع و خلاف باشد ! او ؛ در خط ویژه از اتوبوسها سبقت می گرفت و ویراژ می داد و یک لحظه هم ساکت نمی شد ؛ یک ریز از خودش و دست فرمانش تعریف می کرد : «حاجیت تمام کوچه پس کوچه های این شهرو مث کف دستش بلده ... سوت ثانیه می رسونمت ...غمت نباشه داداش !

موتوری وارد کوچه ای شد و تا انتهای آن رفت ولی بن بست بود ... این بار چندمش بود که کوچه ها اشتباهی را می رفت و هر بار کلی زمان هدر می رفت .

راننده موتور :« ای بابا ... ایراد از ما نیست ها ... اینا سر کوچه حتی علامت بن بست هم نزدن ... بعدشم تهرون دیگه مثل سابق نیست ... نقشه اش عوض شده ولی بازم مثل کف دستمه ..خیالت تخت!

_ دیرم شده ... چقدر دیگه می رسیم ؟ اگر مسیرو بلد نیستید من پیاده میشم

راننده موتور به سمت عقب برگشت : دستت درد نکنه دیگه ... ایناهاش .. همینجاست..رسیدیم..

_ آقای محترم حواستون به جلو باشه ؟ ناسلامتی دارید رانندگی می کنید ... مراقب باشید ... آقا ..

ولی دیر شده بود ... موتوری به یک وانت برخورد کرد و روی زمین ولو شد . شلوارش در ناحیه زانو پاره شد و آستین کتش هم به میله ی نوک تیز باربند موتورش گیر کرد و جر خورد...

مرد ؛ نگاهی به ساعت مچیش که صفحه اش ترک برداشته بود کرد . ساعت ۱۱ بود ! نیم ساعت هم از زمان قرار گذشته بود ... یاد حرفهای آقای تیموری افتاد که با هزار زحمت آن قرار ملاقات را برای او تنظیم کرده بود و تاکید بسیار داشت که این آقا ( طرف مربوطه ) بسیار روی خوش قولی و نظم حساس است و مبادا که بدقولی به او بشود و او چه لبخند ژوکوندی تحویل آقای تیموری داده بود که : خیالت راحت ... من در این مورد no.1 هستم و on time. اون با من !

بلافاصله از روی زمین بلند شد ؛ کت و شلوار پاره و پوره اش را تکاند و کیف دستی اش را از زیر موتور روی زمین ولو شده؛ بیرون کشید .. نگاهی به اطراف کرد . خوشبختانه تصادف درست مقابل برج محل قرار ملاقات رخ داده بود . با عجله به سمت برج دوید . صدای راننده موتور در گوشش پیچید :« کجا داری در میری ؟ پس کرایه ما چی می شه ؟»

ده دقیقه منتظر آسانسور ایستاده بود . چراغ آسانسور عدد ۱۱ را نشان می داد و گویی خراب بود ...از ترس این بار حتی دیگر به ساعت مچیش هم نگاه نکرد و تصمیم گرفت کل ۱۱ طبقه را با پله بالا برود ... وقتی با هزار زور و زحمت به طبقه ۱۱ رسید دید یک سیب زمینی لای در آسانسور طوری قرار گرفته که مانع بسته شدن در آن می شود ... با حرص سیب زمینی را برداشت و محکم به دیوار مقابلش پرت کرد تا عصبانیتش خالی شود ؛ از شانس و البته نشانه گیری بدی که داشت ؛ سیب زمینی به سمت در واحدی که در آنجا جلسه داشت کمانه کرد و درست در همان لحظه در آن واحد باز شد و سیب زمینی به سر طاس مرد میانسال و خوش تیپی که در آستانه در بود و همان فرد مربوطه ! اصابت کرد ...

فرد مربوطه که چهره مرد را قبلاً بواسطه عکس روی فایل رزومه کاری اش دیده بود ؛ او را شناخت و همانجا با عصبانیت به او اعلام کرد هرگز نمی تواند به فردی که ارزشی برای قول و قرارش و همینطور زمان دیگران قائل نمی شود اعتماد کند و صد سال سیاه هم سرمایه اش را در اختیار چنین شخص بی برنامه و بدقول و بی دیسیپلینی که سیب زمینی پرانی می کند ؛ قرار نخواهد داد !

کاش فرد مربوطه به او اجازه می داد تا بگوید : تقصیر من نبود ... این یک روز عادی اما سخت در این شهر است که من بخاطر رعایت همیشگی دیسیپلین ؛هیچوقت دچارش نشده بودم تا بدانم چطور با آن کنار بیایم !

گاهی اوقات و در برخی مناطق از جغرافیا ؛ هر چه بیشتر برنامه ریزی و نظم داشته باشی ؛ بیشتر آسیب می بینی!

افخم پیمانی