یارو کیست؟

یارو در واقع یار است به یک زبان محلی که متعلق به نواحی جنوب می شود... اما هرچه قدر فکر می کنم طرف نمی توانست یار باشد... بنابراین بهتر است اصل قضیه را بگویم. یارو یک لفظ عامیانه است و من هم یک آدم عامی هستم.
در حقیقت ابدا آدم مهم و باسواد و فرهیخته و از این چیزهایی نیستم. در واقع بیش از آنکه دیگران تصورش را بکنند معمولی و پیش افتاده ام. اما امروز ظهر یک جلسه مهم بود. در یک رستوران کلاس بالا. از اینها که باید غذایت را با چاقو خورد کنی و با چنگال و نیز به همراه کمی ادا و اطوار به سمت دهانت ببری. رفته بودم با هیئت مدیره حرف بزنم. تصور خودم در هیئت مدیره و تیم مدیران برایم غریب و گاهی خنده دار است. من تمام کودکی ام با انگشت هایم حرف می زدم. کم رو و گریه ای بودم. سر هر چیزی اشکم در می آمد. با یک "پخ!". همیشه آب دماغم آویزان بود. یک کمی هم سس یا آب آخرین میوه ای که خورده بودم دور دهانم مالیده بود.
حالا به خاطر نمی آورم چطور شد که از این جلسه سر درآوردم. چندان مساله ی خاصی نیست اما بالاخره برای بچه ای با هیئت و قیافه ی من بعید بود.
اما جلسه..  ژست ها اغلب جدی است اما افراد دو به دو دارند با عبارت های کوتاه و کلیدی حرف های فرد در حال صحبت را به شوخی می گیرند.شوخی های رکیک. و تصمیمات. تصمیمات اغلب جدی و با اهمیت است. با این ادبیات که "ما متاسفانه فلان شدیم". "ما خوشبینانه انتظار داریم در پایان فصل بهمان شویم".

نکته آنکه از تمام این حرفها با خلاقیت غیر قابل انتظاری می شود جک درست کرد و زیر زیرکی فیک فیک خندید. مثلا به من اشاره می کنند..."این یارو...".

نوشته شده در دوشنبه سوم تیر ۱۳۹۸ ساعت 15:20 توسط پِی

طراحی شده در سه شنبه چهارم تیر ۱۳۹۸ ساعت 9:16 توسط رنگ

بازنشر از وبلاگ‌ پیرنگ