من یک کانگورو دارم. توی خانه. کانی. وقتی با این اسم صدایش می کنم لبخند می زند. من واقعا با او مهربانم.
یکبار هم در جریان یک پیک نیک خانوادگی، به یک سگ چند تکه نان چرب و چیلی دادم. چون می خواستم بچه های کوچک خانواده یاد بگیرند با حیوانات باید مهربان بود. در واقع نان ها را برای آن سگ پرتاب کردم. سگه هم لبخند زد و آنها را با اشتها خورد. بعد رفت در آن هوای گرم، خودش را در آب خنک جوی شست و لبخند گشادتری زد. کیفور.
وقتی با کانی حرف می زنم او هم کیفور می شود. حسم اینطور می گوید.
یادم است یک بار نمایشی رفتم به اسم پنگوئن. شاید هم اسم دیگری داشت. طرف توی حمامش پنگوئن نگه می داشت. چه وضعی... آدم احساس می کند بانمک و حتی سرگرم کننده است. اما وقتی پنگوئن روی صحنه آمد چندشت میشد. نه از ریخت و قیافه اش. بلکه از گنده گی ش. از نچسب بودنش. یک پنگوئن که همیشه توی حمام است چون باید در حمام باشد. چرا پنگوئن باید در حمام باشد؟ تا آخر نمایش نفهمیدم.
من علاوه بر کانی به تازگی تعدادی مورچه هم دارم. مورچه های ریز که حرکت می کنند.کانی عروسک است. طبعا خودش حرکت نمی کند. اما مورچه ها خوشان این طرف و آن طرف می روند و ریزترین مورچه های دنیا هستند. شاید به نظر بیاید این صفت ریزترین، قدری اغراق آمیز است. اما نه. هرکس این مورچه ها را ببیند با من هم عقیده می شود. اینها واقعا خیلی ریزند.
فعلا همین. راستش کافی است. چون فکر می کنم به عنوان حیوان خانگی همین کانی، هرچند عروسک است، و البته مورچه ها برایم بس هستند. بیشتر از این جز دردسر چیزی نیست.

نوشته شده در چهارشنبه پنجم تیر ۱۳۹۸ ساعت 0:41 توسط پِی
نوشته شده در چهارشنبه پنجم تیر ۱۳۹۸ ساعت 10:4 توسط رنگ
بازنشر از وبلاگ پیرنگ