اینجا بی سر و صدا می نویسم. بی سر و صدا نوشتن یعنی کسی نداند تویی و نداند اینجایی. مثل روزی که استعفا دادم است. از در اداره لعنتی زدم بیرون و پریدم لب جدول. با اینکه از این لوسبازی خوشم نمی آید. لب جدول راه رفتم و هی تاپ تاپ افتادم و از این کار خوشحال بودم.مثل آدمی که از حبس آزاد شده. حبس ابد! چند روز بعد نمی دانستم چی بپوشم. لباس فرم اداره، هوتوتو! کفش هایم بدک نبود اما آن لباس ها، نه. من دیگر آن آدم نبودم. یک دست لباس تازه خریدم.
به همه چیز لبخند می زدم. همه چیز. با دهان گشاد. چه کسی می داند چه قدر گشاد. و چه کسی می داند اندازه ی بلاهت آشکار در اعمالم را. هیچکس...هیچکس؟
آن روزها دست و پایم را گم کرده بودم. تازه وارد و بی خیال. اینطوری شد که احساس کردم در یک شهر جدیدم، با زبان ناشناخته، خیابان های تازه و خوراکی هایی بدیع. همه چیز نو، بامزه و پذیرفتنی... حس یک توریست احمق که نخ گونی هم او را به شگفتی می آورد... از آت و آشغال دور خیابان هم به شگفتی می آمدم... درست مثل الان. خوشحالی، شگفتی و بلاهت!
