سالها بعد، زمانی که از رنجهای امروز تنها ردی خاکستری و چند چین بر چهره و روحم باقی ماند، آن هنگام که اوایل پاییز، زیر درختان سرخ و نارنجی، بر نیمکتی میان برگهای پاییزی نشستهام، این روزها را به یاد میآورم و چون خاطرهای، در برگهای خاطراتم مرورشان میکنم.
نه لبخندی بر لب دارم و نه اشکی سهم چشمانم است؛ تنها در سکوتی سنگین نشستهام، منتظر ادامهی داستانی که بر صفحههای زندگیام نوشته خواهد شد.
افسوس که تنها سوغاتیِ آن روزها برای من، رنج و عذابی ناحق و تجربههایی است که بهایشان بیش از اندازه سنگین بوده...
اسرا.م