صفحه موبایلش را که چک کرد، دید که "او" هست. استرس تماس های پاسخ نداده شده؛ مجال نداد آن لبخندِ محوِ لازمه روی صورتش بیاید. این بار باید به تماسش پاسخ میداد؛ به او گفت که الان دقیقا همانجاست. از دور او را دید، به درختی تکیه زده بود. خستگی در چهرهش پیدا بود. دوباره همان استرس، دلشوره، و حالت تهوع همیشگی سروکله اش پیدا شده بود. همانطور که به سمت او قدم بر میداشت و به دیدار سال قبل فکر میکرد، حس کرد که آن زمان باکِ نگاه کردن به چشمانش را نداشته است، ولی در همین لحظه، انگار در دنیای موازی لحظه های قبل شان بودند.
از آنجایی که خاطرات مرهم دلتنگی های این زندگی هستند، با گذر هر ثانیه، داشت در ذهنش جای میداد لحظه های لحظه حال را. بی باک تر بود، چون باید میبود. باید برای آخرین بار تمام ناگفته هایش را به او میگفت. آخرین بار؟ آخرین؟ یادش آمد که دوستی میگفت که از خداحافظی متنفر هست. حتی از دوستی کوتاه مدت هم خوشش نمیآید.
حالا که فکر میکرد، حق با دوستش بود. او هم آخرین ها را دوست نداشت. به وضعیت این روزهایش که فکر میکرد تاس زندگیش انگاری روی عدد شش قفل کرده بود. ولی؟ ولی؟ شاید قبل از دیدنش باید استخاره می کرد، در اصل استخاره یی نکرده بود. خرافاتی هم حتی نبود ولی به رج رج خط های قرآن پدربزرگش باور داشت. با شنیدن صدای او سرش را به سمت او چرخاند؛ رسیده بودند. سر فرصت باید از او تشکری می کرد چون نگذاشته بود؛ غرقِ خزعبلههایُ فکریَش شود.