بازم تکرار همون اتفاق و صدای زنگ ساعت اول صبح!
همون دلشوره لعنتی که؛ نزدیکترین تشبیه اش به حس جا موندن از آخرین پروازتون به مقصد خونه میتونه باشه.
ساعت رو که دید؛ با خودش گفت پانزده دقیقه وقت دارم. ولی نتونست بخوابه؛ دوباره خاطره روز آخر تو ذهنش تداعی میشد. هر دفعه تصمیم جدی که میگرفت؛ بعد از هر دفعه؛ دوباره احساسش بود که بر عقلش غلبه میکرد. از خواب که بلند شد؛ ساعت نه و بیست دقیقه بود؛ استرس دیگه باهاش همراه نبود چون میدونست خراب کرده و چطوری میشه جمعش کرد.
با اینکه صبحانه خیلی دیر شده بود ولی اوقات خوبی رو در کنار غریبه های همسایه داشت. بعد از تموم شدن آخرین تکه نان صبحانه؛ مثل سیندرلایی که هر لحظه حس میکنه الانه وقت رفتنش فرا برسه؛ به سمت اتاقش شتاب برداشت؛ چون اون فضای سه در چهار با تموم کوچکی اش مامن این روزای زندگیش شده بود.
با وارد شدن به اتاقش؛ مستقیما به سمت گوشی رفت ولی با بالا و پائین کردن صفحه گوشی؛ حقیقت تلخ پیش چشمش بود که داشت انتقام تک تک تموم خنده های سر میز صبحانه رو ازش میگرفت!