شیری که تو یخچاله هنوز تاریخ داره. کاش نداشت. اینجوری میشد بدون عذاب وجدان و با خیال راحتتری دور ریختش. خودم که نمیخورمش، منو رسما همون دو سالگی از شیر گرفتن و هیچوقت به یاد ندارم از خوردنش خوشحال بشم. حتی وقتایی که یه صبح سرد زمستونی رو با گلودرد بیدار میشدم. مامان یه لیوان شیر داغ رو با عسل شیرینتر میکرد و با کلی دورت بگردم و قربونت بشم به خوردم میداد و چنان بابت هر جرعه که سر میکشیدم ازم تشکر میکرد که فکر میکردم چه کار مهمی میکنم. دورش بگردم. چقدر دلم تنگه براش. برای همین چیزاش. اصرارش بر خوروندن چیزایی که میدونست دوست نداریم ولی گمان میکرد برامون مفیده و این منطق که آدم باید هر چیزی رو بخوره. در این تفکر انصاف هم داشت و حتی با خودشم چنین بود و گاهی چیزهایی رو به سختی سر میکشید، چون گمانش همین بود که مفیده. قربونت بشم. چقدر دلم تنگته. مخصوصا این روزا.
داشتم میگفتم. منو همون دو سالگی از شیر گرفتن و هیچوقت با میل خودم نخوردمش و متعاقبا هیچوقت برای خودم نخریدمش. یادمه سالهای اول ازدواجمون ماهرخ همیشه ازم شاکی بود که چرا هیچوقت دستت به خریدن شیر نمیره. البته این برای اون سالهایی بود که هنوز گلی نبود. به محض اینکه دنیا اومد، با شیر خشک شروع کردم و بعدش با شیر گاو این روند ادامه داشت. آخه گمان میکردم براش مفیده و از طرفی اون برعکس من، عاشق شیر بود، مثل مادرش. ای کاش این قضیه رو چند سالی زودتر میفهمیدم. مثل خیلی چیزهای دیگه که مدام به گوشم میخورد اما نمیشنیدم و به چشمم میاومد و نمیدیدم. بگذریم.
این شیر توی یخچال هنوز تاریخش نگذشته و دلم نمیاد بندازمش بیرون و از سمت دیگه نه خودم میخورمش و نه کسی هست که بخوام بدمش به اون. خونه خودم بود برمیداشتم میرفتم میدادم همسایه. از این کارا زیاد میکردم. گاهی حکم دلجویی بعد مهمونی رو داشت، گاهی هم قبل سفر اگر میوه و سبزی توی یخچال مونده بود، میدادیمش به هم. البته اینم برای خیلی قبله. اون وقتا که رفت و آمدی بود و دل و دماغ سفر.
اما اگر همسایههای اینجارو میشناختم، شاید این کار رو بازم میکردم. ولی با این سر و وضع و حال و روز یکم عجیبه چنین اقدامی. لابد پیش خودشون میگن اومده خودشو نشون بده. شایدم تو تعارف بیوفتن و بخوان کاری کنن و ورای همه اینا، حس بدی بگیرن از اینکه دیروز نیومدن.
جدای دوستانش، گمونم یکیشون حتما از همسایهها بود. چون بدون اینکه زنگ پایین رو بزنه، در بالا رو زد. مرد ساکتی که با هیچ کسی توی جمع آشنا نبود. کاش میدونستم کدوم واحد میشینه. حالا نه برای شیر تو یخچال و گلدونایی که باید تو خونه خودم براشون جا پیدا کنم، درستش اینه که برم تشکر کنم. اکثر دوستانش رو دورادور میشناختم و قطعا این روزها بیشتر از اینها در میبینمشون، اما اون مرد ساکت رو بعید بدونم.
بودن بچهها دلگرم کننده بود. خیلیاشون اونقدر قدیمی بودن که حتی خونه ما هم اومده بودن و دیده بودمشون. البته همون روزام بچه نبودن، ولی خب، همیشه همینجوری صداشون کردم. چه اون وقتا و چه دیروز.
یاد تولد گلی بخیر. خیلی خوب به خاطر داشتمش و دیشب هم حرفش پیش اومد. گلی مهمونیش رو خونه ما گرفت که ماهرخ هم بتونه باشه. اون شب دوستاش سنگ تموم گذاشتن. جیغ و خندههاشون. هیچوقت تصویری زیباتر از رقص مادر دختریشون به یاد ندارم. یک دستشون دور کمر هم و دستای دیگه پنجه تو پنجه، وسط هال بین حلقه همین دوستای گلی که کف و سوت میزدن، میرقصیدن. اون شب جز دید زدن زنم، ماموریت داشتم از دور حواسم باشه که کدومشون بیشتر از بقیه نگاهش رو دخترمونه. خودش که چیزی نمیگفت ولی ماهرخ خیلی دلش میخواست بدونه در روزهای پیشرو کسی بیش از بقیه حواسش به گلی هست یا نه. عجب روزای بدی بود. هیچ نگذشت.
خیلیاشون دیشب اینجا بودن. از آخرین بار که چند هفته بعد از اون تولد برای تسلیت گفتن به خونمون اومدن، دیگه ندیده بودمشون. از چند هفته بعد از تولد سی و چهار سالگی گلی تا همین دیروز، تا وقتی که شیر تو یخچال هنوز تاریخ داشت.