صاحب...

 از "صحبت" می آید ،

یعنی کسی که "مصاحبت" میکند،

یعنی می‌شود با او نشست و دل سیر و درست درمان گپ زد.

یعنی پایه گپ و دم به دم و دل به دل دادن.

داد و ستد زندگی و فکر وخیال و خاطر.

به همین خاطراست که هروقت کسی پایه و محشور و مشهور به حضور در کاری و جایی و عملی و یا دور و بر کسیست، به او می‌گویند  از صحابی فلان و اصحاب بیسارست.

هر که او را می‌شناخت چه به قدمت ،چه به فرصت ،چه به مضیق و چه به مجال، می‌دانست، ذات و اصلش به واقع، همین گونه بود.

خوب،  پایه ی گفتن بود و داد و دهش .

اهل کیف کردن ساده از مراوده بود ،

 زبان کودکان،

شیرینش بود و پایه ی صفا و طبیعت معصومانه شان ،

 ذوقی سالم( و نیالوده به رنگ شهریت) داشت برای گلگشت دشت و دمن و کوه و آب و طبیعت و نوازش و نازش زبان بسته ها و به خاصه گربه ها! گربه ها!!.

همزبان و بالاخواه نوباوگان و نوجوانان  بود و دمخور و جویای حال جوانان و نو آمدگان ،

 با همگنان، همنشین و با خویش و قوم و دوست( به شوق و ذوق ) مکلف و مقید به ادای آداب خویشی و قرابت.

 "صاحب"

اسم پدر است.

همانکه از صحبت می آید،

یعنی پایه گپ وگفت و دم به دم و دل به دل دادن.

داد و ستد زندگی و فکر وخیال و خاطر.

یعنی" یار" یعنی "یاور".

در پنجمین روز از نوروز گذشته،

همزمان با سربرآوردن  "نوروز گولی" ها و" قار چیچکی" * ها، در دشت‌های ویلکیج و سواحل ارس و گردنه حیران و دشت های نمین اردبیل و سرزمین‌های  هنوز سرد آذربایجان،

 هفتادو هشت سال از روزی که  چشم به چشم دنیا و سردی و زندگی بخشی اش گشودی  می‌گذرد.

 در زادروزت همراه با خانواده از تو یاد میکنیم،

از اسم با مسمای تو،

که به رغم غداری و سخت گیری روزگار ،

تو  تمام آن را پیمودی، و همان طور که حق نامت بود زیستی، و به معنای آن ملحق شدی.

تو به حقیقت

"یار" بودی

و به واقع " یاور" بودی

تو بدرستی" پای کار " بودی

هر وقت که لازم بود.

تو بسیار اهل داد و دهش کلمه و فکر و زندگی بودی.

 جایت مثل بهاری که درآن آمدی، سبز است.

مثل نوروز ، همیشه نو.

 یادت پیش همه ما گرامیست و خاطرت،

 صاحب عزیز!

 (پ،ن)

* : "نوروز گولی": گل نوروزی،

 **: " قار چیچکی" :

شکوفه برف که از میان برف ها غنچه میکند، ، گل پامچال
# پدر