در پست قبلی در مورد ساختار آبشاری (Waterfall) توزیع سود صحبت کردیم. حالا به یکی از مهمترین و حساسترین شرطهای سرمایهگذاری میرسیم: Anti-Dilution.
تصور کنید چند سرمایهگذار اولیه (Seed یا Series A) با سرمایه نسبتاً بالا وارد شرکت شدن. بعد از مدتی، شرایط بازار سخت میشه و برای دور بعدی (Series B) مجبور میشید با ارزش پایینتر سرمایه جذب کنید. در این حالت، با صدور سهام جدید، درصد مالکیت و ارزش اقتصادی سهام سرمایهگذاران قبلی ممکنه کاهش پیدا کنه. Anti-Dilution دقیقاً برای جلوگیری از این رقیقشدگی شدید طراحی شده.
در عمل، این حمایت معمولاً از طریق تعدیل قیمت تبدیل (Conversion Price) اعمال میشود که نتیجه اون، افزایش تعداد سهام قابل دریافت سرمایهگذار هست.
دو مدل رایج برای این موضوع پیشبینی میشه:
1. Full Ratchet : که سختگیرانهترین حالته مقرر میکنه قیمت تمام سهام قبلی بر اساس قیمت دور جدید تنظیم شود. این شرط به نفع سرمایهگذار و گاهی خطرناک برای بنیانگذار و تیم است.
2. Weighted Average : روشی معمول و منطقیتر است که بر اساس آن قیمت بر مبنای میانگین وزنی تعداد سهام و قیمتها تنظیم میشود. این روش تعادل بهتری بین طرفین ایجاد میکنه.
باید توجه داشت وقتی چند دور سرمایهگذاری با حقوق و امتیازات متفاوت انجام شده باشه، اجرای شروط Anti-Dilution میتونه بین سرمایهگذاران تعارض منافع ایجاد کند. چراکه بعضیها ممکنه شروط حمایتی قویتری داشته باشن و بعضیها ضعیفتر. اینجاست که مذاکره و پیش نویس دقیق سند term sheet اهمیت بسیاری پیدا میکنه.
Anti-Dilution در واقع یه ابزار حفاظتیه، اما اگر بیش از حد به نفع سرمایهگذار نوشته بشه، میتونه انگیزه تیم رو کم کنه، دورهای بعدی رو سختتر کنه و حتی ارزش شرکت رو برای همه پایین بیاره.
● سوال اینجاست:
به نظر شما، در شرایط بازار امروز ایران، anti-dilution باید چقدر قوی باشه؟ Full Ratchet رو قبول میکنید یا Weighted Average رو ترجیح میدید؟
#استارتاپ #سرمایه_گذاری ventureCapital# #TermSheet #AntiDilution

#استراتژی_رشد #کارآفرینی #استارتاپ_ایرانی #VC