
چند وقت پیش به دعوت یکی از دوستام رفتم محل کارش، یه فروشگاه لوازم نوشتاری و کتاب و غیره، بعد از یکیدو ساعت گپزدن و مرور خاطرات برای اینکه خودی هم نشونداده باشم رفتم سمت قفسهی کتابهای پرفروش و همینجوری سهچهارتا کتاب برداشتم. انکار نمیکنم که شبکههای اجتماعی روی انتخابم خیلی تاثیر داشتن، یکی از کتابایی که برداشتم مغازه خودکشی بود.
احتمالا اینقدر این کتاب معروفه و آدمای زیادی، کمِکم برای پست اینستاگرام هم که شده، اون رو دستشون گرفتن که واقعا نیازی به معرفی نداره، اما اگه حتی یک نفر هم با خوندن این نوشته رفت و این کتاب رو خرید و خوند، من کارم رو انجام دادم.
اول از همه یه تشکر ویژه میکنم از آقای کرمویسی به خاطر ترجمه رَوون و خوبش که این کتاب رو برای ما جماعت فارسیخون شیرینتر کرده.
اما حالا برم سراغ خودِ کتاب؟ خبری از اسپویل نیست با خیال راحت خطهای بعدی رو بخونید.
کتاب در زمانی نامشخص در آینده و کشوری فرضی نقل میشه. طبیعت در نتیجه کارهای انسان نابود شده. هرگوشه جهان یه جنگی بهراهه و خلاصه اوضاع خیلی خرابه. تو این دورانِ پر از ناامیدی و نابودی، خودکشی بهعنوان یه کار مرسوم و عادی پذیرفتهشده. تو این گیرودار یه خانواده هم هست که تجارتش مرگه؛ فروش وسایل مرگ و خودکشی. یه مغازه هم دارن به اسم مغازه خودکشی.
تو این مغازه هرچیزی که برای خودکشی نیازه فروخته میشه. طناب دار آماده، تیغ، سم، خلاصه همهچیز. حتی اعضای خانواده برای درآمد بیشتر راهکارهای جدید برای خودکشی آدمها اختراع میکنن و بهعنوان خدمات ویژه میفروشن. کتاب با طنزی تلخ سقوط آدمها و تسلیم شدنشون به ناامیدی و مرگ رو به تصویر میکشه و راجع به مرگ بعضی وقتها اینقدر ساده و بیپرده حرف میزنه که لبخندِ تلخِ روی لبت رو محو میکنه.
اما این خانواده مرگآور یه پسر تهتغاری دارن به نام آلن. با موهای فرِ طلایی، صورتی خندان و نماد امید به زندگی و لذت بردن از همهچیز حتی تو بدترین شرایط. آلن دقیقا نقطهی مقابل خانوادس، آلن به جای آرزوی مرگ برای مشتریها براشون دیدار دوباره رو آرزو میکنه. به جای فروش سم باهاشون صحبت میکنه و میخندونتشون، خلاصه هرکاری میکنه که آدما روی خوش سکه و نیمهی پر لیوان رو ببینن.
حقیقتش اول که خلاصه و توضیحات کتاب رو خوندم پیش خودم گفتم ایبابا، بازم یه داستان تکراری راجع به خوشبینی و امیدواری و غیره و غیره. کی حوصله این چیزا رو داره. همینجوری شروع کردم به ورق زدن و وقتی به خودم اومدم دیدم تقریبا وسطای کتابم. اینو اضافه کنم که حجم کتاب اصلا زیاد نیست و اگه کتابخون حرفهای هستید نهایت دوساعت برای تمومکردنش زمان لازم دارین و اگه هم حوصله خوندنشو ندارید میتونید با صدای هوتن شکیبا بشنویدش. داستان و کمدی سیاه کتاب به قدری جذاب و گیراس که نوشته چاپ چهل و ششم روی جلد کتاب رو کاملا باورپذیر میکنه.
بعد از خوندن کتاب، با اینکه پایانش رو دوست نداشتم، حس عجیبی داشتم، انگار توی اون دنیای فرضی و توی اون زمان فرضی اما توی واقعیت زندگی میکردم و این کتاب شده بود آلِنِ زندگیم. بهخصوص اینروزا که دیگه وضع و اوضامون نیاز به تعریف و توصیف نداره و تقریبا همه از وضع هم باخبریم. اینکه توی سختترین شرایط سعی کنی حداقل حال خودت رو خوب نگه داری و به آدمای اطرافت امید بدی و زندگی، کار سخت و شاید طاقتفرسایی باشه، ولی لذت بخشه.
جاری کردن زندگی تو هر لحظه و امیدوار بودن تو تاریکترین زمانها هنریه که آلِنِ یازده سالهی کتاب داشت، چرا من نداشته باشم.
شک نکنید بعد از خوندن این کتاب به جهان حس بهتری خواهید داشت.