چند ساعت پیش داشتم طبق روال معمول هر شب توی اینستاگرام چرخ می‌زدم که با این پست روبرو شدم:
واکنش اولیه‌ام مثل اکثر آدم‌های دیگه بود؛ با دیدن این پست یه لبخند کوچیکی روی صورتم نشست و از ذهنم جملهٔ «دنیا هنوز قشنگی‌هاش رو داره» رد شد. بهم حس دل‌گرمی و نشاط داد. البته اکثر پست‌هایی که توشون هر کدوم از عنصرهای بچه‌های بازیگوش و حیوونای بانمک (یا هرگونه ترکیبی ازشون!) هست روی من اثری مشابه می‌ذارن.
بعد از یه مقدار فکر کردن، توی زمان جلو رفتم و روزی رو دیدم که این پسرک بزرگ شده و باید با مرگ سگی که از بچگی باهاش دوست بوده و الان پیر شده رو ببینه. می‌دونید که مردن سگ‌ها یکی از غم‌انگیزترین اتفاق‌هاییه که می‌تونه بیفته (برای مثال فیلم I Am Legend) این فکر باعث شد حس خوشحالی‌ای که قبل از این‌ها گرفته بودم دود شه و بره هوا، نه‌تنها دود بشه بلکه جاش رو هم بده به غمِ ناشی از فکرِ زجری که اون پسرک قراره اون روز متحمل بشه.
از این‌ها گفتم تا بتونم به مرحله‌ای برسم که منجر شد به این پست. اکثر آدم‌ها تا حدودی موافقن که حضور یه حیوون خونگی توی زندگی، می‌تونه مفید باشه. مثلا این پست:
و هزاران پست دیگه که صاحبان خوشحال سگ و گربه‌ها رو نشون می‌ده. بحث من اما روی بُعد دیگری از ماجراست. بُعدِ مرگِ این موجوداتِ دوست‌داشتنی، بعدی که خیلی‌ها (مثل خودم) رو نسبت به نگه‌داشتن این کوچولوها توی شک انداخته. ادعای من اینه که حتی دردناک‌ترین بخشِ نگه‌داری حیوون خونگی که مرگشه هم تاثیر مثبتی توی زندگی داره. بذارید با یه مثال از بچگی خودم قضیه رو روشن‌تر کنم:
من توی خانوادهٔ حیوان‌دوستی بزرگ شدم، از وقتی یادم می‌آد حداقل توی خونه‌مون یک گونه از حیوانات خانگی وجود داشت. از جوجه‌رنگی‌هایی که اکثرمون باهاشون خاطره داریم تا اردک و مرغ‌عشق و ماهی. به خاطر عمر کم این حیوانات، من شاهد مرگ تعداد زیادی از موجوداتِ کوچیکی بودم که خیلی وقت‌ها خودم بزرگشون کرده بودم. اعتراف می‌کنم که مرگ هرکدومشون تاثیر لحظه‌ایِ شدید و خیلی ناراحت‌کننده‌ای روی من داشت. اما چیزی که توی این داستان کمتر دیده می‌شد، این بود که با مرگ هرکدومشون، نسبت به مرگ بعدی مقاوم‌تر می‌شدم و یه جورایی بهتر یاد می‌گرفتم که «رها کنم».
مرگ حیوانات خانگی، وقتی با جایگزین شدن عزیزِ درگذشته با یه کوچولوی جدید همراه باشه، به آدم رها کردن یاد می‌ده، چیزی که انقدر توی دنیای مدرن مهم‌شده که کتاب‌های خیلی زیادی درباره‌ش نوشته شده.
به نظر می‌رسه که این موجودات دوست‌داشتنی صرفا به خاطر بانمک بودنشون توی زندگی‌های امروزی ما انقدر پررنگ نشده‌ند و در اصل رسالت دیگه‌ای رو با خودشون به دوش می‌کشن؛ رسالت ساده‌تر‌کردن زندگی‌ای که خیلی وقت‌ها سخت می‌شه، خوشحال و قوی‌‌تر کردنمون و قشنگ‌تر کردن دنیامون. قوت‌قلبی بهمون می‌دن که یکی هست که دوستمون داره و بهمون نیاز داره، قوت‌قلبی که ازش مطمئنیم و می‌دونیم تا روز آخر قرار نیست عوض شه. در نهایت هم با مرگشون بهمون درس زندگی می‌دن.
