به سال های دوری فکر میکنم که برای اولین بار تو را دیدم و نگاهمان در هم گره خورد. آن روز فکر نمی کردم که تا این اندازه، تو را دوست داشته باشم و بعد از مدت ها نبودت، دلتنگی عجیبی را به جانم اندازد.
صدبار به این موضوع فکر کرده ام که اگر به 22 مرداد سال 98 برگردم، باز هم تو را انتخاب می کنم؟ و هر بار پاسخم مثبت است؛ می دانی محبوبم، من اگر صدبار دیگر به عقب بازگردم، باز تو را انتخاب می کنم و در آبان سال 1400 به رابطه ام با تو پایان می دهم.
می دانم که تناقض در من موج می زند، ساده بگویم، من تو را دوست دارم و تمام احساسات پاکی که داشتیم را ستایش می کنم، اما رابطه ای که میان ما در جریان بود، غم انگیز ترین و نا امید کننده ترین رابطه ای بود که می توانست میانمان باشد.
هرگز مرا در کنار خودت ندیدی، همیشه مرا دشمنی در نظر گرفتی که باید آن را شکست دهی. تو بردی! مرا شکستی. من در تمام مدتی که خیال میکردم به من فکر میکنی، هرگز نتوانستم به کسی دیگر فکر کنم. من هرگز نتوانستم کس دیگر را دوست داشته باشم و کسی برایم تو نشد.
اکنون که اینجا ایستاده ام و خاطرات باهم بودنمان را مرور می کنم، هیچ افسوسی در دلم نیست، هرگز از عشق هایی که نثارت کردم و ندیدی، اندوهگین نیستم. تو بخشی از گذشته ام می مانی که عشق را زندگی کردم و دمی به عشقت تکیه دادم.
تو همچنان عزیزترین فردی می مانی که دوست دارم بار دیگر در آغوش بکشم. محبوبم سالروز عشقمان، بر من مبارک باشد. می دانم که نمی خوانی و هرگز این نامه به دستت نخواهد رسید، اما یقین بدان که محبوبم می مانی.
مرداد 1401