تو را می پرستم چون آتشکده ای که سالهاست میان بهت جهان، همچنان روشن است
تو، چون نوری در دل تاریک من متولد شدی و مرا به خودت تسلیم کردی
در پس نگاهم به تو، جدا از اشتیاقی که دارم، تحسینی عمیق است
دارم کم کم تو را می شناسم
آنچه مرا شیفته تو می کند، آرامش توست که در پس تمام حرکاتت پنهان شده است
آرام
صبور
سنگین
تو را چنان توصیف می کنم که گویی پیش از من کسی هرگز تو را نمیشناخته است
تو را چنان خواهم نوشت تا رشک همه را بیدار سازم
تو را چون کوه سترگی محکم میبینم
لایق تکیه دادن
در پس تمام خستگی ها و نیازهایم، تو مرا به زن بودن باز می گردانی
تو سبب می شوی تمام آنچه فکر می کردم در من مرده است، بیدار شود و تو را با تمام اشتیاق بخواند
می دانم که هرگز نامه هایی که برایت می نویسم را نخواهی خواند
و می دانم که هرگز نخواهی دانست در من به تو محبتی شعله کشید که مرا بر آن داشت تا بار دیگر قلمم را به دست بگیرم
من تو را با تمام مردانگی هایت می خواهم با تمام تبعیض ها و نابرابری هایی که قائل شده اند میان من و تو
زن بودن، شاعر بودن و از آن مهم تر عاشق بودن، می تواند برای یک عمر زندگی کافی باشد
در برابرم گام برمیداری و نمی دانی که من در پشت هر نگاهی که از تو پنهان می دارمش، قربان قامتت می روم
چشمان نافذ و چهره مردانه ات را ستایش می کنم
تو گام برمیداری از برابر من و من چنان با دقت نگاهت می کنم که انگار در جهان تنها تویی
تو را آن چنان می نگرم که کسی تا به الان نگریسته و هرگز کسی ندانسته که تو چه اندازه می توانی خواستنی باشی!
دوست داشتن کسی که تصور کنی هرگز نخواهد فهمیدش، دلگیری عجیبی را می آورد
اگر بخت با من یار بود و روزی دانستم که در تو نیز احساسی به من شعله کشیده است، این نامه را به تو خواهم داد تا آن عشقی که هرگز نداشته ای را به تو بدهم
من به تو خوش بینم
به رویاهایی که در سرم پرورانده ام نیز خوش بینم
اما همچنان ترسی تاریک را در وجودم احساس می کنم
از تو تصویری ساخته ام که نمی دانم تا کی این تصویر باقی خواهد ماند، اما کاش تا ابد اینگونه بمانی
کاش بدانم و بدانی که جوانه ای سبز شده است که می تواند بار دهد...
تا روزی که بدانم دلت با کسی نیست، دلم با تو یار خواهد بود