ویرگول
ورودثبت نام
بی نام و نشان
بی نام و نشانگه گهداری می نویسم و صفحه ای را پر می کنم. می نویسم تا آیندگان بدانند بر ما چه گذشت تا گذشت...
بی نام و نشان
بی نام و نشان
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

تو هم مثل منی؟!

خیال نکن

فقط بنویس

آن چه اکنون دستان من را در صفحه کلید می لغزاند و می نویسد، من نیستم

گویی روحی در من فریاد سخن بر می آرد

می دانم تو در منی

تو از منی، من از تو

از من به من نزدیک تری

نمی دانم آن چه اکنون به ذهن سیالم می رسد، ناخودآگاهی است که من آن را روح می نامم یا روحی که اکنون در تلاش برای انکارش آن را ناخودآگاه می نامم؟

بگذریم

می خواهم آن چه در من اکنون فریاد نوشتن برآورده است، بی حساب و کتاب و بی ترس بنویسد

این صفحه و این کلمات مامن امنی برای من است که گه گداری فارغ از قضاوت، این جا آن ها را می نویسم به خیال آن که شاید یک نفری که مشتاق بود، آن را خواند

می دانی نوشته هایم مانند گفته هایم نیست، از پس عمیق ترین و تاریک ترین بخش ذهنم قد می کشند و بر صفحه سایه می اندازند

حرمت دارند، حریم دارند؛ جز برای کسانی که مشتاق شنیدنش هستند، عرضه نخواهم کرد.

حال اگر در این لحظه این دلنوشته مرا می خوانی، هرگز قضاوتم نکن... بگذار حرمت نوشته هایم، همیشه حفظ باشد

در این لحظه که می نویسم، دخترکی جوان، تحصیل کرده و اجتماعی و شاغل و آگاه و هنرمند هستم؛ اما آنچه در پس این تعریف ها و توصیف ها وجود دارد، احساس پوچی و ناامیدی است که بند بند وجودم را به اسارت گرفته است.

سخت است که در تمام نوشته هایم با یاس هرچه تمام تر در مورد زشتی های زندگی می نویسم اما باید بدانی که خاصیت نویسنده همین است؛ برای همین است که باید داستان زندگی تمام نویسنده ها و نظریه پرداز ها را بدانی و بدانی که اندیشه ای که اکنون به آن مبتلاست از چه چیزی نشات گرفته است...

داستان زندگی من را باید بخوانی و بدانی که در گوشه ای از تبریز پیر و خسته و فرتوت، با تمام مشکلاتی که نه اندازه من بود و نه قواره ام، دست و پنجه نرم کردم، احساسات تلخی را به دوش کشیدم و با تمام قوا جنگیدم و تلاش کردم و مقاومت کردم و در پی آن چه می خواستم دویدم.

اکنون که در این نقطه ایستاده ام، شاید بگویی میانه راه است و من چون اسبی تازه نفس می مانم؛ چرا این چنین از نفس افتاده ام. می دانی چیست؟ من راه بسیار دویده ام، اما در همان نقطه ای ایستاده ام که زندگی را شروع کردم، آن چه تغییر کرد تنها گذر زمانی بود که من را خسته و بی نفس کرده است.

پشت سرم را که نگاهی می اندازم، گویی پر از دویدن ها و تلاش های بی نتیجه ای است که انگار بی راهه رفته ام... دچار بحرانی هستم که نمی دانم چگونه با آن کنار بیایم، تنها چیزی که تسکینم می دهد، همین نوشتن هایی است که به امید خواندن توی مخاطب روی صفحه ام نقش می بندد.

شب های هجر گذراندیم و زنده ایم؛ ما را به چنین سخت جانی خود گمان نبود!

یک روز که حالم بهتر بود، می آیم و برات از آسمان آبی و چشمه های جوشان بهاری می نویسم که در انتظارش سرمای سخت زمستان را تاب آوردیم. صبر داشته باش... زمان ما را با خود خواهد برد.

۲
۱
بی نام و نشان
بی نام و نشان
گه گهداری می نویسم و صفحه ای را پر می کنم. می نویسم تا آیندگان بدانند بر ما چه گذشت تا گذشت...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید