درست زمانی ظهور کردی که تاریکی و نارسایی عمیقی که در آفتاب زمستان بود، مرا رنجوده کرده بود
تو برایم سمبلی شدی تا امیدوار تر از همیشه دست به قلم ببرم و با جسارت تمام برایت بنویسم
فکر می کنم هیچ چیز در دنیا به زیبایی نوشته هایی نیست که از عمق دل بیرون می جهند و ناگهان روی صفحه نقش می بندند
گاهی آنقدر کلمات بی پروا سخن می گویند که شرم می کنم از نوشتن
کسی که برایت می نویسند، بیش از هرچیز به تو فکر کرده و تو را با تمام زوایا و خطوطی که خودت هم نمیشناسی، ترسیم کرده است
هرگز نبوده کسی که مرا با کلمات به تصویر بکشد
و من از این که کسی آنقدر برایم توجه داشته، خوشحال شوم
زمانی که مادربزرگم با پیری و بیماری دست و پنجه نرم می کرد، تمام تلاشم را می کردم تا بتوانم تمام خط و خطوط و چین های صورتش را به خاطر بسپارم
و نقشه ای بی نقص از خطوط صورتش تهیه کنم تا اگر نبود، در عمق چین هایش قدم بزنم و در محبت همیشگی اش بیاسایم
بعد از آن که مادربزرگم رفت من دیگر صورت هیچکس را ترسیم نکردم تا رسیدم به تو که کلمات در ناخودآگاهم این کار را برایم کرد
از آنچه در تو میبینم، نقشه ای برای قدم زدن نمی سازم بلکه شعری برای خیال بافی های گاه و بی گاه می سرایم
و تو چه می دانی که خستگی های شبانه ات برای پرسه زدن هایت در خیال من است؟