
در دهه ۱۹۸۰ میلادی یک روانشناس تحقیقی انجام داد در رابطه با این که چه چیزی باعث موفقیت یا شکست خوردن افراد در مواجه با شرایط سخت و تحت فشار میشه؟
روانشناس داستان ما، یک سری مساله فیزیک به دانشجوهای دکتری داد و همون مسالهها رو به دانشجوهای مقطع کارشناسی داد
دانشجوهای کارشناسی تازه ترم اول خودشون رو تموم کرده بودن
خب طبق انتظار، دانشجوهای دکتری عملکرد خیلی بهتری داشتن! اما چرا؟
روانشناس متوجه شد که ۲ پدیده در عملکرد این دو گروه تاثیر داشته
دانشجوهای دکتری زمان بیشتری در مقایسه با دانشجوهای کارشناسی برای شروع به حل کردن لازم داشتن
قبل از شروع کردن به حل مسأله، دانشجوهای دکتری در ابتدا خوب در مورد مسأله فکر کردن و اصول لازم رو بررسی کردن
زمانی که دانشجو های دکتری مسأله رو درک کردن، قادر بودن مسأله رو سریعتر و با دقت بیشتری حل کنن
از اون طرف دانشجوهای کارشناسی همون اول کار شروع به حل مسأله کردن بدون این که بررسیش کنن
و این کار باعث تمرکز کم و استرسی شدن سر جزئیات بیربط شد که معمولا نتیجهاش نوشتن جواب غلط برای سوال بود
ما هم خیلی وقتها مثل دانشجوهای کم تجربه کارشناسی عمل میکنیم
وقتی مشکلی پیش میاد بدون برنامهریزی و بررسی قبلی سریع وارد عمل میشیم و دچار سردرگمی، استرس و حواسپرتی سر جزئیات بیربط میشیم و در نتیجه عملکرد ضعیفی در هر زمینه داریم
عملکرد ما به طرز چشمگیری رشد خواهد داشت اگه آرام و پیوسته عمل کنیم
به اهداف مدنظرمون فکر کنیم و اینکه چه عملکردی باید داشته باشیم قبل از اینکه درگیر اون فعالیت بشیم
میتونه یک آمادهسازی سی ثانیهای باشه یا یه جلسه برنامهریزی سی دقیقهای البته بسته به اهمیت کاری که قرار هست انجام بدیم داره