
امروز کیمیاگرِ قدیس در آسمانِ اخلاق، بدرِ کامل را در نوردید و کتابی از جنسِ نور بیاورد. امروز همان روز است بعثت پیامبری است از جنسِ نور ؛
دربارهی نیکی و بدی از کیمیاگرِ قدیس سوال شد؛ فرمود: حُسن خُلق، ( آینهی) نیکی هاست و بدی هر آن چیزی است که در ضمیرِ خویش پنهانش داری و نتوانی آن را آشکار کنی.
نفرمود: گفتارِ خوب یا کردارِ خوب از علایم نیک بودن است؛ بلکه فرمود اخلاقِ خوب از علایم نیکی است، زیرا پندار و گفتار و کردارِ خوب، همه از زیرشاخههای مفاهیم اخلاقیاند. و نفرمود که نماز یا زکات و روزه از مصادیقِ نیک بودن است. بلکه حُسن خُلق را فرمود تا سوال کننده را به نتایج عبادات و طاعات که از زیرشاخههای اخلاقی هستند، متوجه سازد. لذا نیک بودن را در " حُسنِ خُلق " جمع فرمود تا فراگیر تمام معانی باشد.
انشاءالله در پستهای دیگر توضیح خواهم داد که چگونه میتوان عبادات را از مفاهیم اخلاقی بر شمرد؟
در ادامه فرمود: بدی به آن چیزی گفته میشود که تو آن را در سینه و ضمیر خویش پنهان داری و از گفتنش سرباز زنی تا واکنش بدی متوجه تو نگردد. به عنوان مثال؛ به چیزی که علاقمند نیستی به دروغ اظهار علاقه کنی تا همرنگ جماعت شوی! یا دل کسی را حتی به دروغ هم اگر شده از خود راضی کنی! پس بد بودن به این معناست که شخص؛ اهداف و مقاصد درونی خود را بروز ندهد و خود را در نقابی از دروغ بر مردم بنمایاند.
سکوت در چنین مواقعی بهتر از اظهار نظر است پس هنگامیکه شما در مورد فردی نظر مساعدی ندارید سکوت بهتر از سخنِ دروغ است. چون اخلاق از یک میزان و طراز عقلی پیروی میکند لذا قاعدهی اخلاق را در هندسهی زبانی منطقی بیان فرمود.