نوروز؛ خنده‌ی بی تکراری است که از مرگِ مرگ بر لبانِ هستی می‌نشیند.
من هر نوروز لبالب می‌شوم از تبسم و لبخند!
هر چند عمر می‌گذرد و پیری از راه می‌رسد؛
اما این کارگاهِ آفرینش چه شگفت‌انگیز است،
زمان؛ ناقوسِ چنگیزِ خونریز است،
عجبا از بهار که لحظه‌ی مرگِ چنگیز است!
بهار؛ درسِ بی اجباری است که بدون تکرار جاری است،
فرمود ؛ فَاِنَّهُ مُلاقیکُم؛ مرگ شما را ملاقات می‌کند، در این ملاقات، زمان می‌شکند، مکان در عدم فرو می‌رود.
مرگ؛ خاک را به خاک، هستی را به هستی وا می‌گذارد! رنگ و تصویر و فُرم را از آینه‌ی هستی بر می‌کَنَد. و ما را بر درازایِ ابدیت می آویزد.
بهار به صد زبان و رنگ و فرم و شکل می‌گوید:
مرگِ تو، آغازِ حیات است.
