
همیشه در شگفتم از این همه راحتطلبی!!!
دنبال دارویی هستیم که تلخ نباشد.
موثِّر باشد اما زمانبر نباشد.
میخواهیم هر چیزی بدونِ زحمت در اختیارمان
قرار گیرد.
نمیبینید، در مورد هر چیزی، بدون ذرهای تخصص و تحقیق نظر میدهیم و میکوبیم و میسازیم.
احساس میکنیم وقتی آثارِ "مولانا" و امثالِ این عارف را میخوانیم، درست میفهمیم. حتی عدهای از محققین معاصر را میبینیم که بعنوان مثال نظامی، مولانا، سعدی، حافظ را در ردیفِ کسانی قرار دادهاند که انگار نه خلوتی، نه چلهای و نه مقید به آدابی و شریعتی بودهاند!!!
عارفان اگر منتقدِ اهل آداب بودهاند نه از آن رو بوده که با آدابِ شریعت و مذهب مشکل داشتند، نه! صرفا با کسانی مشکل داشتند که کلامشان خارج از واژهها، معنایی در منش و رفتارهای آنها نداشته!
مگر نه اینان، همانانیاند که گفتهاند:
بس که سرم بر سر زانو نشست
تا سرِ این رشته بیامد به دست
نظامی
که ای صوفی شراب آنگه شود صاف
که در شیشه بر آرد اربعینی
حافظ
پنجهٔ دیو به بازوی ریاضت بشکن
کاین به سرپنجگی ظاهر جسمانی نیست
سعدی
اگر به آب ریاضت برآوری غسلی
همه کدورت دل را صفا توانی کرد
مولانا
امثال این ابیات فراوان است که در بخشهای بعدی به آنها هم خواهیم پرداخت.
آن هنگامکه به صفای باطن رسیدند از ریاضت و خلوتِظاهر دست کشیدند زیرا به خلوتِ باطن یعنی "خلوت در انجمن" مقام یافته بودند.
آنها شادند نه به خاطر اینکه ترکِ خلوت کردند، بلکه از آنجا که دنیا و مافیها را میبینند ولی از او غایب نمیشوند. لذا شادند و مسرور!
ادامه دارد...