
من در تاریکترین نقطهی زمان ایستادهام
لبخندی تاریک مرا در خود
پیچیده است.
سایه؛ مرگی است که به پایان من میشتابد..
اکنون سایهها در مرکزِ خاک، به سپاه نور پیوستهاند..
حال من ماندهام و یک روح؛ که از لمسِ چشمانم
مخفی است، اما تنفسش میکنم همچون هوا...
نمیدانم که هستم!؟!
ولی خود را از سایهام به دستگیریِ مرگ، رها ساختهام.
من در تاریکترین نقطهی بودنم فرو رفتهام
ای " من " تو در منی و من بیتابم
چرا اینگونه در تاریکترین نقطه اسیرم کردهای؟
من میخواهم ببینمت
نگو نمیشود...
میخواهم تنفست بکنم
نگو نمیشود...
میخواهم از نو در تو لبریز شوم
نگو نمیشود...
میخواهم بدونِ هر کسی با تو باشم.
نگو نمیشود...