

همیشه تبلیغ تحصیل و مهندس شدن با حقوقهای نجومی یا جراحیهای چندساعته و وکیل و استاد دانشگاه و بازاری و هر شغل درآمدزایی بود و تلاش برای داشتن کت و شلوار براق و کفش ورنی، خانه ویلایی در شمال شهر و ماشین آخرین مدل و خلاصه اش را خودتان می دانید؛ رویای آمریکایی.
حدود ۲ سال پیش با مینیمالیسم آشنا شدم. دو سابقاً مهندس در پادکست the minimalists کامل توضیح دادند که چطور رویای آمریکایی را تجربه کردند و همچنان از زندگی خود راضی نبودند، چطور از کار خود استعفا دادند و سادهزیستی را پیش گرفتند و به قول خودشان الان less is more و تمام وقتشان را با کارها و افرادی که به آن علاقه دارند پر می کنند و در عین حال همچنان تلاش بر مفید بودن و پیشرفت در عرصه های غیر مادی دارند.
قضاوت اینکه کدام سبک زندگی درست است با شماست. خود من هنوز بین این دو در تلاطم هستم, به دنبال پیدا کردن نقطه تعادل بین پول و علاقه و آرامش.
اما بحث من الان چیز دیگری است. موجی از تبلیغات حول سبک زندگی برای زنان ایرانی، اکانت های اینستاگرامی که گاهی بالغ بر نیم میلیون دنبال کننده دارند، پست هایشان عکس هاییست از سفره های چیده شدهی غذا، دکوراسیون خانه و ظروف مجلل، لباسهای رنگارنگ و چین دار با پاپیون های بزرگ و در انتها با کپشنهایی که نمونه اش در عکس دیده میشود. یک نو عروس ایرانی واقعی.
من به امثال این صفحه نقد دارم. در عصر الان که هر کسی به راحتی می تواند هزاران مخاطب برای مطالب خود داشته باشد، ما در قبال محتوای خود مسئول هستیم. چنین بانوانی با توجه به تعداد مخاطبانشان یک الگو و یک سبک رفتاری و تفکر را برای زنان ایرانی به تصویر کشیدهاند. از دیدگاه من همان تفکرات زن ستیزانه و مرد سالاری قدیم در زرورق.
زنانی که ازدواج کردهاید، شما باید بتوانید با خانهداری بینظیر خود ثابت کنید که همسری شایسته و مادری دلسوز و فداکار هستید.
دختران جوانی که هنوز ازدواج نکردهاید، شاهزادهای سوار بر اسب سفید خواهد آمد و این فرصت را به شما خواهد داد تا در عرصهی خانهداری به بهترین درجات ممکن برسید.
اغراق در بیان جملاتی که ذکر شد را لازم دیدم تا تاثیر ناخودآگاه این نوع محتواها را به قلم بکشم. چه کسی تبعات این اتفاق را در کشوری که از مرد سالاری در فرهنگش رنج میبرد گردن میگیرد؟