من که بودم؟
مسافری بودم در کاروان زندگی
کلاف پیچ در پیچ آرزوها در دست
مسافری بین همه،مثلِ همه،به امید رسیدن به آینده
نمیدانم چه شد ؛
فقط فهمیدم گره کلاف ها باز شد
به دست و پایم پیچیدند
زمین خوردم و قطب نمایِ قلبم شکست!
از قافله جا ماندم
کم نیاوردم ...
بلند شدم...
دویدم ...
فریاد زدم :
"ای کاروان آهسته ران"
.
.
ولی گم شده بودم
من که هستم؟
مسافری تنها
گم شده در پیج های غم ،به مقصدِ مرگ
نجوا میکنم با خود :ای کاروان آهسته ران کآرام جانم میرود
من به غریبانه ترین حالت ممکن غریبم!
من به عمر رفته میخندم ،
به تمام آرزوهای زمین ریخته،
من به عقربه های بی جهت و شکسته دلم میخندم
به دست و پای شکسته یِ روحم میانِ سرزمین مرگ
من به این میخندم که بالاخره رسیدم
هر چند دیر، هر چند اشتباه
اما بالاخره به آخرش رسیدم...
.
.
.
جانِ من آرام آرام از حال می رود
ماهِ من کم کم از یاد می رود
روحِ من پناهنده یِ "دِلخانه " ات بود
تو که رفتی او هم از این ویرانه می رود
پ ن۱: چند تا از پست های لوندرِ عزیز درباره کتابی به جا مانده از فردی بود که دیگه نیست ...شاید یه جور ارثیه یا بهترش یه جور وصیت نامه. گاهی اصلا مهم نیست که درباره چی مینویسی ،مهم چیزیه که به جا میمونه ...اگر کتاب یا دفتر بود شانس این که بعدا پیدا بشه و خونده بشه کم بود(با این میانگین بالای سرانه مطالعمون?) امّا مجازی نوشتن امید به اینکه سال ها بعد یکی بخونه و دوباره وجودت حس بشه هست......شاید نزدیک ترین تشبیه به این ماجرا پخش شدن خاکستر مرده باشه ... انگار که نوشته ها هر کدوم جزئی از خاطرات خوب یا دردهای زندگی یک نفرن که پخش میشن (من چرا حس میکنم زبونم گرفته نمیتونم منظورمو برسونم? ?) خلاصه یه دنیا ممنون که میخونید ...روحتون شاد♡
