
شادیِ من دیر زمانی نپایید،
و من به خود میگویم
چه شده فلک را که برایش هق هقِ گریه ی من از خنده دل انگیز تر است...؟
بر لبِ من خنده نامناسب مذهبی بود که پسندیده نشد .
به همان روز غریبی که می خندیدم ،
و به جانِ تمامِ قهقهه های مستانه مان قسم
من اگر میدانستم حکم شادی هایمان این چنین قصاصِ جان است،هرگز نمی خندیدم
نه به آن بودنِ کوتاه
نه به آن شادیِ دور
نه به آن رقصِ هماهنگِ غم و عشق وسط حوضچه ی عمر
به هیچ کدام نمی خندیدم ...
آن میان چیزی انگار می لنگید؛
شادیِ قلبِ منِ غمگین جان،
پروازِ شاپرکِ عشق دورِ سرِ غوکِ شعور !
این چه نامناسب وصلتی بود؟
غم و شادی؟
عقل و عشق؟
من و ذره ای سُرور؟
آن میان کسی انگار وصله ی ناجور شده بود؛
من وسطِ آن همه حسِ خوشبختی چه می کردم؟
من چه ساده باور بودم
که با خود عهد بستم
تا دگر نشکند چینیِ نازکِ غرور
من خود،عهدِ خود شکستم ...
با خیالِ راحت بی وفایی کنید آدم ها ، دگر انتظاری از شما نیست...