
قاصدک برو که اینجا خبری نیست ...برای چه آمده ای ؟
روزی ات اینجا نیست برو،آسمان خیالم طوفانی است ترسم که پرپر شوی ،ترسم که بی بال و پر شوی ...
نمی گویم که اینجا در دلم جایی برایت نیست ؛نه حرفِ جا و مکان نیست؛ ولی تو که نمی دانی قاصدک جان تا یاری نباشد به قاصد خبر هم نیازی نیست.
از که میخواهی بگویی برایم؟مژده ی دیدار که خواهی داد؟من در پیله ی تنهایی خود درماندم.تو چه فکر میکنی؟به نظرت این کرم در پیله مانده کسی را دارد که به شوقش پروانه شود...؟
نه قاصدک همیشه فکر میکردم میدانی ولی تو هیچ نمیدانی .چرا آمده ای ؟مگر همیشه خبر نمی آوردی؟امروز آمده ای که چه؟آمدی از کسی خبر بدهی که نیست ؟آمدی داغ بگذاری بر دلم؟آمدی زخم های گذشته را تازه کنی؟...نه این ها در مرام تو نیست پس برو.ندانسته آمدی نباید می آمدی ...
اما حالا که آمدی این ها را از من به یادگار داشته باش ؛تا روزی که بال و پر در بیاورم و تا آن روز که از پیله تنهایی خود وارهم ،آن موقع است که خبری خواهد بود ...خبر رفتن دختری به آغوش خدا آنگاه تو میمانی و کلی خبر .می توانی جار بزنی که فلانی رفت ،اما الان سکوت کن قاصدک .قولش را به من میدهی؟که آنقدر خبر رفتنم را جار بزنی تا بشود ورقی از دفتر روزگار؟
قاصدک جان میگویند "همه چیز آخرش خوش است ،اگر نشد بدان که آخرش نشده است " و من مطمئنم که این حال کذایی خوش نیست که اگر بود یعنی آخرش بود .
خبر های خوشی در راه است .تو هم برو و تا آن موقع خوب استراحت کن ِبرایم دعا کن که خبر خوبم زود از راه برسد.دعا کن که این آخرش نباشد و چه پایان زیبایی خواهد بود که تو خوش خبر باشی و من آزاد از این پیله ی بی کسی...