
همه ی ما در زندگی لحظاتی را تجربه میکنیم که سرشار از غم و درماندگی است، لحظاتی که احساس میکنیم زورمان به زور دنیا نمی چربد و در زورآزمایی زندگی، شکست سختی خورده ایم، لحظاتی که روشنی خورشید رنگ میبازد و جایش را یه سیاهی شب می دهد.
غم، اندوه، رنج، درماندگی در زندگی هر انسان اجتناب انکار ناپذیر است، نادر ابراهیمی در یکی از کتاب هایش می گوید :
هیچچیز مثل اندوه، روح را تصفیه نمیکند و الماسِ عاطفه را صیقل نمیدهد.
هر اندازه که غم و ناراحتی را تجربه کنیم، ظرفیت قلب ما برای پذیرش شادی و لذت بیشتر می شود، هربار که غمی را تجربه میکنیم، به جای نا امید شدن به قوی تر شدنمان فکر کنیم، به قفنوسی فکر کنیم که پس از سوخته شدن، دوباره، از نو متولد می شود.
عزیز من!
«شبْ عمیق است؛ امّا روز از آن هم عمیقتر است. غمْ عمیق است امّا شادی از آن هم عمیقتر است»
"نادر ابراهیمی"
کسی که زندگی با سختی، با اندوه و رنج را تجربه نکرده باشد، هرگز نمی تواند معنی آسودگی و آسایش را دریابد، نمی تواند با دیدن آسمان آبی احساس خوشبختی کند و هرگز شادی عمیق را تجربه نیز نخواهد کرد.
اگر در گذشته اشتباهی مرتکب شده ایم، دردی را محتمل شده ایم، آن درد، آن اشتباه، امروز ما را می سازد.
کسی که امروز هستیم، لبخندی که اکنون بر لب داریم، مدیون دردِ گذشته هستیم، که اگر نبود، هیچوقت اینقدر قوی نبودیم.
خاطرات، غم ها، شادی ها و تجربیات گذشته امروزِ ما را میسازد. با پذیرش گذشته، برای ساختن آینده ی قشنگ و دلخواهمون قدم برداریم.
عزیز من!
قایق کوچکِ دل به دست دریای پهناورِ اندوه مسپار! لااقل بادبانی برافراز، پارویی بزن، و برخلاف جهتِ باد، تقلّایی کُن!
سختترینْ توفان، مهمانِ دریاست نه صاحبخانهی آن.
توفان را بگذران...
"نادر ابراهیمی"