سراب

در آسمانِ شب‌های تنهایی‌ام

ستاره‌ای نمی‌درخشید

در سردی روزهای بارانی‌ام

گرمی آفتابی نمی‌تابید

بر لب‌های تشنه و خشکیده‌ام

قطره شرابی نمی‌چکید

شب همه‌جا گرفته‌بود

خورشید پشت کوه خفته‌بود

شاید که خدا هم

چشم‌ها را بر هم نهفته‌بود

نقش زدم بر خیالی

نهادم دل را به راهی

تا که یابم همراهی،

همنوايي،هم اوايي

زهی باطل خیالی

دل به ستاره بسته‌بودم

شهاب نصیبم شد

گرمی از آفتاب می‌خواستم

مهتاب نصیبم شد

مستی در شراب می‌جستم

سراب نصیبم شد

ستاره‌ام، شهاب شد

آفتابم، مهتاب شد

شرابم، سراب شد

هستی‌ام، تباه شد

پروانه ساجدی (کپی با ذکر نام)