قابی از تنهاییام ،كوبم به ديوار اتاق
چلچراغ روشنی، آويخته از پهنای طاق
میگذارم گوشهای، نيشخند سرما، يک اجاق
زل زنم بر آسمان پر ز دود و مرگ گلهای اقاق
پروانه ساجدی (کپی با ذکر نام)
